Melissa in Uganda!

Hallo allemaal!

Welkom op mijn weblog. Na mijn avontuur in het koude Noorwegen is het (zoals ik toen ook al in 1 van mijn blogs had voorspeld) nu tijd voor een avontuur in Uganda. Van 23 juni 2009 tot 23 februari 2010 verblijf ik in ''THE PEARL OF AFRICA'' zoals ze Uganda ook wel noemen. Mijn tijd daar zal ik gebruiken voor het organiseren van een marathon evenement, het opzetten van een sportprogramma op een meisjesschool in Kibale district, en om af te studeren!
Het worden wederom maanden om nooit meer te vergeten..

Contactgegevens:
URDT GS
Melissa van Dommelen (sports department)
PO Box: 16253 Kampala
Uganda
Tlf +256783930025

Ajetoo,
Melissa

Bezoek van mamsy en Julia

Haaaallo! SORRY!! HET WAS NOGAL DRUK MET TWEE NEDERLANDERS DIE BIJ ME OP BEZOEK KWAMEN! hhihi Allereerst de allerbeste wensen voor 2010. Ik heb een maand niet geschreven en er is in die maand weer gigantisch veel gebeurd. Twee dagen na mijn Kilimanjaro beklimming kwam mijn moeder aan in Entebbe (haar eerste vliegtuigvlucht ooit!). Ik had gezegd dat ik niet zeker wist of ik het zou halen om haar op te halen dus dat ze met het een chauffeur naar het huis van Ronald en Joan gebracht zou worden. Allemaal bullshit natuurlijk, ik had alle tijd van de wereld :) en ik stond er dus gewoon. Het leek me leuk om haar extra te verrassen. Dat lukte behoorlijk. Ik was gewoon een beetje zenuwachtig toen ik stond te wachten op het vliegveld, voor het eerst ging ik iemand anders ophalen, in plaats van dat ik zelf opgehaald werd. Leuk om het eens van de andere kan mee te maken. Eindelijk zag ik een vrouw die nogal onhandig probeerde haar kar door een TOTAAL VERKEERD POORTJE te duwen. YES MY MOTHER. Hahaha eerst heb ik daar even gelachen en toen ben ik vanuit een hoek naar haar toe gaan rennen. Mn moeder keek alleen maar recht voor zich uit omdat daar ongeveer 100 Ugandezen stonden met naambordjes. Toen ik haar van opzij aanviel vlogen we elkaar natuurlijk in de armen. Gevolg: de 100 Ugandezen die er ook nog stonden met hun naambordjes lachten met ons mee en begonnen zelfs te klappen. Wat een fantastisch moment om gewoon mijn eigen moeder te zien na zo'n lange tijd, eigenlijk was het heel erg onwerkelijk. Natuurlijk meteen heel erg veel bijgepraat en gewoon genoten van elkaar. Het was pikkedonker toen we met de taxi naar huis reden dus het was voor mn moeder ook nog steeds onwerkelijk dat ze echt in Uganda was. De eerste dag zijn we direct Kampala ingegaan, meteen gebruik gemaakt van de matatus (minibusjes aka openbaar vervoer) en de bodabodas (brommers). Mama vond het allemaal geweldig, wij met zn tweeen scheuren door Kampala. Mijn dag kon sowieso al niet meer stuk. We zijn gelijk lekker gaan winkelen op de art and craft market (sieraden en handwerk) en daar werden de nodige soeveniers ingeslagen. Met de bodaboda weer terug, 's avonds lekker uit eten gegaan bij Le Petit Bistro en daarna doorgegaan naar Mikis Pub (DE vaste kroeg, waar ik altijd met Joan en Ronald rondhang). Het was allemaal reuze gezellig, lekker wijntjes gedronken, Michael (de eigenaar) speelde speciaal voor ons HEEL VEEL TINA TURNER en op een gegeven moment was mama aan het dansen. Ik heb ervan genoten om te zien dat ze het zo naar haar zin had en het was voor mij alleen maar een teken dat deze 2 weken sowieso zouden slagen. Om een uur of 3 snachts moesten we toch echt naar huis want de volgende dag stond erg vroeg het minibusje voor de deur want we gingen op rondreis! We kwamen nogal brak en vermoeid ons bed uit, maar: 's avonds een vent, 's ochtends een vent! In zeven dagen tijd hebben we samen met Victor en Bea (collega van Ronald die voor 3 maanden in Uganda vrijwilligerswerk doet) het merendeel van Uganda gezien. Joseph reed ons in zijn busje. We begonnen met een neushoorn safari, te voet. Mama vond het nogal eng haha. De neushoorn lag op de grond en de gids wilde dat hij ging staan zodat we het beter zouden zien. Toen het reusachtige beest uiteindelijk opstond, was mama al halverwege een boom geklommen (bij wijze van spreke). Haar woorden: ''Nouuuuu laat dat beest lekker liggen joh, voor mij hoeft dit allemaal niet hoor'' (ze hield met 1 hand een boom vast, en haar ogen keken vluchtig rond welke ontsnappingsroute haar de beste overlevingskans zou geven). De dag erna stond er weer een safari op het programma. Dit keer gingen we op zoek naar de chimansees midden in het bos. We hadden natuurlijk weer een gids bij ons (een typische Ugandese met een kont waar je een geheel 3 gangen diner op kon plaatsen) en we vonden de apen al snel. Het hilarische aan deze safari was dat de mannetjes apen net op 'jacht' waren. Er zat namelijk 1 vrouwtje hoog in een boom, lekker bitcherig te zijn en met haar wimpers te knipperen en om haar heen zaten ongeveer 7 mannetjes apen, allemaal met een kingsize ERECTIE! Het vrouwtje had vandaag geen zin, dus alle mannetjes hadden pech! Het heeft uiteraard vele mooie fotos opgeleverd haha. Na de chimpansee tracking zijn we doorgereden naar Murchison Falls National Park, daar zouden we de volgende dag namelijk op safari gaan. Omdat we in de middag niks gepland hadden, hebben we lekker bij het zwembad gelegen. Voor de safari gamedrive moesten we vroeg op pad, we moesten namelijk eerst met de ferry de nijl oversteken. Rond zonsopgang (7uur??) staken we over en al vrij in het begin kwamen we olifanten tegen. Gedurende de drive hebben we alles zo een beetje voorbij zien komen, giraffes, heel veel vogels, buffels, hertsoortigen etc etc. Hoogtepunt was toch wel dat we werden aangevallen door een mega grote olifant. Joseph en Victor stonden leuk te poseren met de olifant op de achtergrond, helaas was dit beest het er niet mee eens en kwam op ze af stormen. Joseph riep ineens GO GO GO GO IN THE CAR! En rennen dat de mannen deden, wij (de vrouwen in de auto) lagen helemaal in een deuk. Joseph zat nog maar half achter het stuur of we scheurden plankgas weg. Smiddags hebben we een bootsafari gedaan naar de Murchison watervallen. Aan de voet van de falls zijn we uit het bootje gestapt en via een pad omhoog gelopen naar de top van de watervallen. Hele mooie (SNIKHEETTE) wandeling die ons weer schitterende fotos hebben opgeleverd. Aan de top stond Joseph op ons te wachten en zo reden we weer terug naar ons verblijf. De dag erna zijn we doorgereden naar Kagadi en heb mama mijn huis laten zien en natuurlijk URDT. Het was echt fantastisch om haar eindelijk eens te kunnen laten zien WAAR ik nou al mijn tijd doorbreng. Er waren een aantal collegae en ze vertelden mama allemaal over de marathon, hoe groot succes het wel niet was en dat ik het zo ongelofelijk goed gedaan heb. Dat is voor mij natuurlijk ook echt heel erg leuk om te horen. Kerstavond waren we in Fort Portel waar we in Kluges Guest Farm verbleven, ontzettend mooie plek en supergezellig. Er was een grote bbq en savonds een groot kampvuur waar alle gasten omheen zaten met hun drankjes. En toen was de rondreis alweer voorbij, op de terugweg naar Kampala hadden we nog een lekke band, we kwamen pas ontzettend laat aan, dus we zijn maar direct doorgegaan naar Mikis Pub. Daar hebben we onze trip met elkaar afgesloten. De tweede week met mama hebben we het vooral lekker rustig aan gedaan. Lekker uit eten geweest, verse guacamole gegeten, gewinkeld en op visite geweest bij de vader van Proscovia. Dat was een lange reis van 5 uur naar de middle of nowhere. We werden verwelkomd alsof we de koningin herself waren. Ter ere van onze komst hebben we zelfs 2 bomen geplant (!!!). Mam en ik sliepen als enige in een bed, met nieuwe lakens, er stonden nieuwe slippers naast het bed, een zeepje. Deze mensen hadden zo ontzettend hun best gedaan dat het voor ons gewoon ongemakkelijk voelde. Bijzondere ervaring dat wel. Verder zijn we nog naar een dansvoorstelling geweest waar we ons verbaasd hebben over wat Ugandese vrouwen allemaal kunnen met hun billen. Thuis heeft mama het ook nog eens geprobeerd om zo te schudden maar dat zag er toch niet echt hetzefde uit hahaha. En toen was de vakantie met mam alweer om. Ik heb haar weer naar het vliegveld gebracht en dat was echt heel erg raar voor mij. Ze had van mij absoluut nog langer mogen blijven! Twee dagen later kwam Joan weer terug uit Nederland en ik vond het gezellig om haar ook weer te zien. En toen stond Julia alweer voor de deur! HEERLIJK om weer een Nederlandse vriendin te hebben met wie je gewoon dezelfde humor deelt en aan wie je niet alles hoeft uit te leggen. Na het vliegveld meteen Mikis Pub in gedoken en ik geloof dat we pas om 3 uur thuiswaren. Heel veel bijgepraat en vanaf het begin heel erg veel lol gehad. Een avondje Steak Out (is uitgaansplek) gedaan, waar het rockavond was, veel gebeurd, een avond om nooit meer over te hebben ;) en in Iguana geweest en na een paar dagen chillen in Kampala, zingen in de auto met Joan en met zn drietjes films gekeken te hebben zoals de Sound of Music met veel wijn en m&m's was het tijd voor wat actie. JINJA! Het raftparadijs. De eerste nacht sliepen we in een leuk resortje met mooi zwembad en PIZZA! Lekker gegeten, bij het zwembad gezeten etc. De nacht was minder, ik had 1 van mijn inmiddels bekende Afrikaanse kotsaanvallen. Heb dus geen oog dicht gedaan en kan je nu nog steeds precies vertellen hoe de wc er daar uitziet. De volgende dag zijn we met een bootje naar de source of the nile gegaan en om kingfishers te spotten (coole gekleurde vogels). Mooie fotos gemaakt en een aanval van tschee thschee vliegen overleefd (ik was 4 keer gestoken rond mijn enkel). De volgende dag zijn we gaan raften! We hadden de meest goddelijke instructeur die men zich maar kan wensen. MOOI LIJF, GOED HOOFD, STOERE KLEREN. KORTOM, Julia en Melissa hadden het goed naar hun zin. Het raften was weer fantastisch, wild, gestoord. GEWELDIG. We verbleven daar in een hostel en we deelden een kamer met 1 of andere fransman die nogal gaar engels sprak. Dat was ook wel weer een belevenis. Inmiddels was mijn misselijkheid weer over en zat ik met een olifantenvoet die 5 keer zo dik was als normaal (dankjewel rotvliegen). Maar het deerde de pret allemaal niet. Savonds was er in de kantine een feest met het thema pimps and hoos (hoeren en pooiers). Mensen kwamen dus in de meest bizarre outfits naar dit feestje. Onze instructeur was ook van de partij en die zag er nog goddelijker uit dan in de raft boot. Na wat bier en wat shotjes zappa zijn we toch maar naar bed gegaan. Volgende dag naar Sipi Falls vertrokken met de matatu. Halverwege kregen we een gigantische lachbui van ongeveer 3 kwartier en iedereen in het busje lachte gezellig mee (waarom meosten we ook alweer lachen.. geen id!). Uiteindelijk zei een vrouwtje dat we er het beste uitkonden in een bepaalde plaats en daarvandaan een bodaboda te nemen. Achteraf denk ik, ze was ons gewoon schijtzat en wilde rust, want we waren nog laaaaang niet in Sipi Falls. Dus wij een boda boda nemen, na een half uur vond er bijna een blaas explosie plaats want Julia moest zooo nodig naar de wc. De rit duurde in totaal denk ik anderhalf uur (langste brommer ritje in Uganda OOIT!). Vlakbij Sipi Falls vonden we een leuk hostel. De volgende dag een wandeling gemaakt naar de watervallen en smiddags weer teruggegaan naar Kampala. Daar kwamen we pas erg laat aan, in een hostel geslapen en smorgens weer vertrokken naar west uganda want we wilden op safari in Queen Elizabeth National Park. Lekkere busrit weer van heel wat uren met veel gelach. We vonden een guesthouse van een Nederlander, en er werd direct een auto voor ons geregeld zodat we het park in konden. TOPPIE VOOR ELKAAR> Helaas in het park geen leeuwen gezien, wel de overige beesten. Miljoenen fotos gemaakt en we vertrokken tevreden weer terug naar Kampala (twee dagen later dus). In Kampala weer naar Joan en Ronald gegaan voor de laatste daagjes. Honderden potjes pool gespeeld in Mikis, chinees gegeten met elkaar, zwembad dagje gehad en GELACHEN! En toen moest ook Juul weer naar huis. Het was voor mij echt heel gek om twee mensen op bezoek te hebben. Ik heb het soms enorm lastig gevonden om sommige cultuurverschillen uit te leggen. Ik ben alles hier zo enorm gewend dat het soms raar voor mij was dat zij bepaalde dingen niet meteen begrepen. Het vragen om geld door bijvoobeeld collegae, bedelende kinderen, het fel reageren op matatu chauffeurs of conducteuren, het eeuwige afdingen (en vervolgens weglopen als ik het niet eens ben met de prijs), het dragen van een broek tot over de knie dat soort dingen. Ik heb gemerkt dat ik me al echt helemaal aangepast heb aan alle gewoontes hier dat ik soms dacht JA SNAPPEN JULLIE DAT DAN NIET. Wat natuurlijk een totaal oneerlijke gedachte is, ik zit hier al heeeeel wat maanden. Het was dus interessant om dit land weer eens te zien door de ogen van een bezoeker die hier net is, want ook dat heeft mij weer nieuwe inzichten gegeven. Op het moment zit ik weer in Kagadi bij mijn stage en ik vind het heel erg stil hier. Ik had enorm zin om hier weer heen te gaan maar ik besef ook heel erg goed dat dit alleen maar is om alles af te sluiten. Het einde zit eraan te komen en aan de ene kant vind ik het ook wel goed zo, maar aan de andere kant maakt het me verdrietig. IK HEB HET NAAR MN ZIN, WAAROM MOET HET DAN STOPPEN! Lang verhaal, kon even niet anders! In mijn volgende bericht de fotos van mam en julia in uganda. With love, Melissa

Kilimanjaro Trip - Machame Route

I MADE IT TO THE TOP!
Ik heb op het dak van Afrika gestaan, ik heb het gehaald en het was zooo verschrikkelijk gaaf.
Vorige week maandag vetrok ik met de bus naar Tanzania. Een verschrikkelijk lange rit van 24 uur waarbij we op de grens stopten om het land 'uit te checken' en vervolgens een visum aan te vragen voor de binnenkomst aan de andere kant van de grens. Best wel een gedoe maar mijn paspoort is nu heel wat stempels en zegels rijker (COOL!). Het grootste gedeelte van de reis was de weg wel prima, snachts geprobeerd te slapen maar dat lukte niet echt.
In Tanzania aangekomen een taxi genomen naar het hotel en daar mijn tas voor de tocht ingepakt, camera's op laden, een laatste douche en een tukkie gedaan. Savonds lekker gegeten en veel gekletst met andere gasten die of net terug kwamen van hun trip of net als ik ook gezond nerveus waren voor de dag erna. Savonds werd me verteld dat er nog 3 anderen zouden komen die dezelfde route zouden doen als ik. De volgende ochtend vertrokken we dan eindelijk, tassen gewogen (je mocht max 15 kg mee) en snel nog 4 liter water inslaan. Ik ontmoette de 3 andere met wie ik samen ging klimmen.
3 vrouwelijke bikkels werkzaam voor het Amerikaanse leger. De een kwam net terug uit Irak, de ander uit Afganistan en de ander uit Saudie Arabie. Allemaal tussen de 30 en 40. Fascinerende vrouwen met allemaal zoveel verhalen van hun buitenlandse avonturen in het leger. Superleuk om mee te kletsen dus.
De eerste klimdag was vrij rustig. Het ging geleidelijk omhoog en we liepen door tropisch regenwoud, gelukkig regende het nog niet. Het was wel een lange dag, we kwamen om 6 uur aan op het eerste kamp. De tentjes waren al opgezet (2 tentjes). De aankomst bij een nieuw kamp ging iedere dag hetzelfde. We kwamen aan, er werden teiltjes met heet water gebracht zodat we onze handen en gezichten wat konden wassen. Dan als de sodemieter droge, schone en warme kleren aantrekken want je koelt zo verschrikkelijk snel af en het werd steeds kouder en kouder. Zodra we omgekleed waren en onze matjes en slaapzakken hadden klaargelegd voor de nacht werd er thee klaargezet in de eettent. Op elk kamp werd er ook een tent met een tafel en stoelen opgezet. Na de thee (soms met popcorn of cakejes!) werd het avondeten opgediend. Dit was serieus niet normaal meer, 3 gangen en het leek net restaurant eten. We aten van borden van glas (vrij absurd als je bedenkt dat ALLES elke dag omhoog gezeuld werd door de porters, over soms vrij lastige paden). Na het eten nog een bakkie thee en dan naar bed. We lagen elke dag rond 8 uur in bed. Lunch kregen we onderweg (dan werd onderweg de eettent opgezet) en was altijd warm. Ondanks dat het eten enorm goed was, hadden we allemaal enorme moeite met eten en drinken. Mijn eetlust tijdens de klim was totaal verdwenen en drinken was helemaal lastig. Terwijl drinken juist enorm belangrijk is in verband met hoogteziekte. Elke dag 4 liter water drinken is nog nooit zo moeilijk geweest, ik moest mezelf echt dwingen om te drinken. Na de eerste klimdag hebben we alleen nog maar regen gehad, heel erg jammer maar weinig aan te doen. De nachten waren prima, ik heb echt heel goed geslapen elke nacht en het niet koud gehad. Ik had gedacht dat ik sochtends wel wakker zou worden met moeie benen of spierpijn maar dat was niet zo, heel prettig. Op de kampen was de top vaak te zien, en dan leek het zooo dichtbij. Maargoed ik wist wel beter. De tweede en derde dag waren prima, de routes werden met de dag moeilijker en zwaarder. De temperatuur daalde enorm en de derde dag werd ik na lunch ziek. Het bekende verhaal van het overgeven en ik was zoooo verschrikkelijk bang dat ik de dag erna te zwak zou zijn om nog te klimmen. Die nacht heb ik zelfs een nachtmerrie gehad dat ik mijn ouders belde om te zeggen dat ik het niet had gehaald. Toen ben ik begonnen met diamox, een medicijn tegen epilepsie wat door klimmers gebruikt wordt tegen hoogteziekte. Dat heeft mij enorm geholpen, sinds dat moment elke dag 2 pillen en ik voelde me de 4e klimdag godzijdank fit genoeg om door te gaan.
Vrijdag (de 4e dag) begon het allerzwaarste werk.
We startten elke ochtend om half 9 met klimmen, die dag kwamen we om 6 uur aan op het kamp na een lange en zware dag met veel ontzettend steile stukken. Snel avondeten gegeten (ik at niks meer, ondanks de medicijnen was ik misselijk en had ik last van verschrikkelijk brandend maagzuur, Liz een van de Amerikanen zat in hetzelfde schuitje sinds de start van dag 4 hebben wij niet meer gegeten). Om 8 uur lagen we in bed voor een korte rust. IJSKOUD en het sneeuwde keihard. Na 3 uurtjes werden we alweer gewekt want het was tijd voor het laatste stuk naar de top!
Ik was best zenuwachtig en opzich al helemaal verrot en moe. 3 thermo lagen aan, een dik fleecevest, mijn wintersportjack, lange onderbroek, 2 paar skisokken en mijn snowboardbroek, muts op, capuchon over mn muts, wanten aan, en hooflampje op. Ready to go. Het sneeuwde nog steeds.
Eerst nog een thee gedronken zodat we wat warms in ons lijf hadden en toen begon het echt.
De klim naar de top was echt retezwaar. Er is zo weinig zuurstof dat ademhalen een hele klus was, dit ging dan ook met een hoop gepiep. Praten deden we niet meer, teveel energie. We gingen stapje voor stapje LETTERLIJK omhoog. Ik heb veel momenten gehad dat ik dacht WAAROM DOE IK DIT IN GODSNAAM, ik kan niet meer ik wil zitten en slapen. Elke stap die je zet kost zo verschrikkelijk veel energie. Om 4 uur snachts stopte het met sneeuwen en hadden we tussen wat rotspartijen nog een bakje thee. Liz werd zieker en zieker en die was flink aan het overgeven en zag inmiddels lijkbleek, op de top heeft ze zelfs een zuurstoffles nodig gehad.
Uiteindelijk werd het lichter en lichter en konden de hoofdlampjes uit. Na al die uren dacht ik niet meer na. Ik kon niet eens meer nadenken. Het enige dat door mijn hoofd ging was, links, rechts, links, rechts. Met nog twee uur te gaan konden we de top zien. Elke stap ging toen gepaard met kokhalzen en overgeven, ik kon niet meer praten dat koste teveel zuurstof en als ik het probeerde kwam er alleen maar gepiep uit. Uiteindelijk om half 9 sochtends na een langeeee lange klimnacht stond ik er.
Op de top van de Kilimanjaro.
Wat er toen door me heen ging is echt onbeschrijfelijk. Je lichaam is zo ontzettend leeg. Totaal geen energie meer, ademhalen was lastig, mijn longen en borst deden pijn en continue kokhalzen. Maar om daar bij dat bord te staan met GEFELICITEERD JE BENT NU OP 5895m was echt heel bijzonder. Zo'n verschrikkelijke overwinning op mezelf, ik wilde lachen, janken, gillen, schreeuwen, alles tegelijk. Van blijdschap. Er kwam een vloedgolf aan emoties over me heen, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik stond er echt, op het dak van Afrika. Het uitzicht was verbluffend, ijswanden, sneeuw, gletsjers, we stonden meters boven de wolken. Dat moment zal ik nooit vergeten.
Uiteindelijk ben ik denk ik 15 minuten op de top geweest, daarna snel dalen zodat het kokhalzen zou stoppen en je wat meer zuurstof zou hebben.
Even kort samengevat hoe de dagen er vanaf vrijdag uitzagen (SLOPEND):
Vrijdag dus overdag 9 uur geklommen
3 uurtjes rust gehad
Middernacht begonnen naar de top, ongeveer 8 uur geklommen
Op de top naar beneden gegaan naar het kamp waar we sliepen, 4 uur gedaald.
1 uurtje rust in de tent
Nogmaals 6 uur dalen
RUST, EEN HELE NACHT RUST!

Bij het kamp aangekomen mochten we een uurtje in de tent om te rusten. Daarna snel lunch gegeten en toen moesten we verder dalen naar het volgende kamp. Uiteindelijk kwamen we daar om 8 uur savonds aan in de pikkedonker. Ik heb het heel zwaar gehad de laatste 2 uur van de afdaling. Nog steeds niets gegeten en na al die energie die ik gegeven had en met maar 3 uurtjes rust in totaal was mijn lichaam helemaal leeg. Ik verloor mijn coordinatie en ging continue op mn smoel. 2 porters kwamen naast me lopen om me te ondersteunen en zo kwamen we uiteindelijk het kamp binnen.
Je denkt na die lange klim in de nacht dat je klaar bent, dat denkt je lichaam ook. Maar dan dat dalen. Dat was zo zwaar. Recht naar beneden en je gebruikt elk klein en groot rottig spiertje in je om jezelf tegen te houden. De eerste paar uur gaat het nog wel, want het enige waar ik aan kon denken was dat moment dat ik op de top stond, ik daalde met mijn hoofd nog steeds in de zevende hemel.
Toen we uiteindelijk na al dat dalen bij het kamp aankwamen waren we allemaal doodmoe.
We kregen nog avondeten, heb een klein beetje kip op en toen een lange nachtrust. Ik sliep direct.
De laatste dag begonnen we om half tien met de rest van de afdaling, 4 uurtjes.
Toen we bij de eindpoort aankwamen kwam iedereen naar ons toe om te feliciteren, moesten we nog wat informatie invullen en toen zat de tocht erop.
Terug naar het hotel om een biertje met elkaar te drinken en te proosten op deze fantastische ervaring.
Ik heb ontzettend veel lol gehad met de 3 amerikanen en ik ga zeker contact met hen houden. We delen met elkaar een heel mooi moment en het klikte goed tussen ons.
Als ik alleen was geweest weet ik niet of ik het gehaald zou hebben.
Savonds nog lang bij het hotel aan de biertjes gezeten, om onze overwinning te vieren. De volgende morgen nog met elkaar ontbeten en toen vertrokken zij weer terug naar hun werk (de een dus naar irak, afganistan etc) en nam ik de 24 uur bus terug naar Kampala.

Het was ongelofelijk mooi, en ik heb nooit geweten dat een mens zo verschrikkelijk uitgeput kan zijn. Ik heb het gehaald. Nu ik terug ben in Kampala denk ik nog vaak terug aan dat moment op de top en wat heb ik dan een enorme glimlach op mijn gezicht. IK HEB HET GEHAALD!

Vanavond komt mama, dat word weer een ander bijzonder hoofdstuk.

Liefs!
voor meer fotos van deze extreme FANTASTISCHE tocht:
http://www.facebook.com/album.php?aid=358393&id=791420401&l=891569aa4a

Reisschema Kilimanjaro

Hallo,
Even een kort bericht met wanneer ik waar ben etc.
Maandag vertrek ik om 13.00 met de bus naar Tanzania. Deze reis duurt 24 uur en we zullen door Kenia rijden. Dinsdag kom ik om 13.00 aan in Moshi (aan de rand van de Kilimanjaro) in Tanzania.
Woensdag klimdag 1: 1490m tot 2980m, 18 km, +- 7 uur --> montane forrest
Donderdag klimdag 2: 2980m tot 3840m, 9 km, +- 6 uur --> moorland
Vrijdag klimdag 3: 3840m tot 4630 en vervolgens slapen op 3940m, 15 km, +- 7 uur --> semi desert
Zaterdag klimdag 4: 3950m tot 4550m, 13km, +- 7 uur, --> alpine desert
Die avond moet ik om 6 uur direct na het eten naar bed. Want diezelfde avond om middernacht vertrek ik voor het laatste stuk naar de top. Betterijen vervangen van zaklamp, rusten en dan weer GAAN!
00:00 NAAR DE TOP 4550m tot 5895m, +- 8 uur naar de top.
Daarna dalen we weer af tot 3100m dit duurt tevens 8 uur. Totaal lopen we 30km. Vrij slopend als je bedenk dat je in principe de nacht overslaat.
Maandag dag 6: 3100m tot 1980m, +- 3 uur, 15km --> forest
'S middags komen we weer aan bij het hotel en kan ik hopelijk terugkijken op een schitterende tocht.

Dan nog even een tijdje uitrusten en dan kan ik weer beginnen aan de lange busreis van 24 uur terug naar Kampala zodat ik hopelijk al in Buziga ben als mijn moeder aankomt met de taxi of ik zal rond dezelfde tijd als haar bij het huis van Joan en Ronald aankomen.
De nacht van zaterdag op zondag ben ik dus naar de top aan het klimmen in de pikkedonker. DUIM voor me dat ik het haal en niet hoogteziek wordt! Ik heb de Nederlandse vlag bij me dus ik hoop deze triomfantelijk te laten wapperen als ik daar op de 'top van de wereld' sta.

Groetjes Melissa

Kagadi Marathon for Peace

YES. De marathon is gister gelopen en het was een fantastisch succes. Sinds gister loop ik rond met een glimlach van oor tot oor want wat ben ik trots op het resultaat van al het werk. Afgelopen week heb ik werkdagen gehad van 8 tot 7, soms had ik maar 5 minuten pauze per dag. Het was zo druk niet normaal, daarnaast heb ik mezelf natuurlijk ook nog eens extra onder druk gezet, ik wilde zo graag goed presteren. Zaterdag begon de dag al gigantisch vroeg. De eerste deelnemers die op de campus verbleven (veel deelnemers waren vrijdag al gearriveerd omdat de start zaterdag vroeg zou zijn, en vele kwamen van ver) kregen namelijk om 6 uur hun loopnummer. Dus ik ben om 5 uur vertrokken en heb voor het eerst het stuk naar URDT in de pikkedonker gelopen. Dat doe ik dus nooit meer, vond het echt eng en aangezien er nergens licht is, ben je zelfs met een zaklamp HELEMAAL nergens. Bij de campus aangekomen stroomde de hal al snel vol met deelnemers. We hadden alles keurig voorbereid, en het verliep soepeltjes. Dat was de eerste overwinning! Een uur later kwamen de scholen uit de omgeving, mensen uit omliggende dorpen etc voor hun nummer. Ook dat ging allemaal goed en rond een uur of 8 was iedereen voorzien van een nummer in zijn categorie. We hadden namelijk 4 verschillende finishlijnen, dit om de chaos te voorkomen met de tijdregistratie. Tijdregistratie gaat hier namelijk allemaal met de hand (bij gebrek aan stroom en apparatuur) en we hadden maar 15 stopwatches tot onze beschikking. Behoorlijke uitdaging dus. Maar dit wisten we allemaal van te voren. 4 verschillende finishlijnen met allemaal hun eigen kleur. Basisschool, middelbare school, vrouwen en mannen. De loopnummers waren wederom in deze kleuren en zo waren de categorieën en de finishlijnen meteen duidelijk. Na het geven van de loopnummers verzamelden iedereen zich bij de start voor wat speeches van de eregast en de directeur van URDT. Toen ik samen met de menigte naar de startlijn liep gebeurde er iets waardeloos. Uit het niets rende er een brullende aap naar me toe, pakte mijn been vast en begon te bijten. Nou ik FUCKING bang en echt keihard schreeuwen en proberen dat beest van me af te schudden. Kinderen om me heen begonnen te krijsen, iedereen was bang. Toen kwam een vrouwelijke collega naar me toe met een stok om te proberen hem weg te jagen. Nou zij werd vervolgens ook direct aangevallen. Het beest gooide haar om en Margaret lag op de grond met die rotaap boven op haar. Haar kleren helemaal smerig met scheuren en die aap hield maar niet op. Toen kwamen Reint (de man van Alida die ook op bezoek was) en Stevens (een collega) eraan met stokken en stenen en ook zij werden aangevallen. Gelukkig kon iedereen uiteindelijk wegrennen en door het gooien van stenen is de baboon uiteindelijk weggerend. Ik ben zelden zo bang geweest. En die beesten hebben echt grote tanden. Er is dus een nieuwe baboon geboren en dat blijkt een mannetje te zijn. De baboon (die ons aanviel) was altijd het enige mannetje en hij voelt zich waarschijnlijk aangevallen door de geboorte van dit nieuwe mannetje. Hij heeft de baby al meerdere malen geprobeerd te vermoorden maar alle vrouwen baboons beschermen de baby met elkaar. Deze mannelijke ROTAAP zit dus lekker in zijn midlife crisis en probeert het nu af te reageren op nietsvermoedende mensen die langslopen. Killen dat beest zou ik zeggen, want het was echt gevaarlijk. De aap heeft trouwens niet mijn vel doorgebeten, gelukkig maar anders kon ik ook nog allerlei ziektes krijgen. En lang leve mijn hondsdolheid vaccinatie die ik heb! Na dat verrassende tafereel kon ik mijn zinnen weer zetten op de marathon. De start lijn, alles en iedereen was er klaar voor. We hadden 8 motors ingehuurd voor de press mensen (we hadden 3 tv stations uitgenodigd en 1 krant). Zo konden ze achterop zitten en mooie beelden maken. De basisschool deelnemers begonnen direct met een gigantische valse start haha.
Iedereen dus weer teruggefloten en toen mochten ze echt weg. Heel veel meiden liepen op blote voeten. Ikzelf reed ook een stukje mee achterop een motor om wat foto’s en filmmateriaal te maken. Het was echt heel erg bijzonder om mee te maken. Er stonden zo verschrikkelijk veel mensen langs de kant. Politie was gemobiliseerd en er stonden mensen van URDT de richtingen te ‘vlaggen’. Sommige meiden liepen met hun slippers in hun handen, want rennen op slippers blijkt niet te werken merkten ze onderweg. Ben nog goed op mijn smoel gegaan met de motor. Het was een nogal glibberig pad en ik deed acrobatische hoogstandjes achterop de motor om goede shots van de meiden te krijgen (alsof ik een professionele camera man in de tour de france was ofzo..) maar ik blijk niet veel talent te hebben want we gingen direct op ons smoel haha gelukkig zag ik het aankomen dus geen pijn/schrammen of iets. Na een paar foto’s ben ik direct weer terug gegaan naar de finish lijn want ik wilde er echt zeker van zijn dat de procedure daar allemaal goed zou gaan. Mijn collega die ik verantwoordelijk had gesteld voor dit proces (de finishline was een procedure waar ongeveer 30 mensen werkten, die ik allemaal ‘trainingen’ had gegeven in de voorgaande weken) had het prima voor elkaar en alles werkte perfect. De registratie van tijd en positie werd keurig bijgehouden (alles met de hand) en ook de uitgave van water en glucose aan iedere deelnemer ging georganiseerd. Soms moest ik even knipperen met mijn ogen, dan dacht ik HUH WERKT HET ECHT ALLEMAAL, GAAT HET NU ECHT ALLEMAAL GOED!?? Ja dus, fantastisch. Gedurende de race werden er ook nog steeds lootjes verkocht voor de trekking aan het eind van de dag (we hadden allemaal prijzen verzameld en 5000 lootjes afgedrukt) en dit bleek een zeer succesvolle manier van het inzamelen van geld. IEDEREEN is te voet gefinished!! We hadden een truck ingezet als bezemwagen met daarin ook mensen van het rode kruis en NIEMAND heeft opgegeven. Er zijn wel een aantal mensen geholpen door het rode kruis, zo had een meisje haar volledige teennagel eraf, en bij de finishlijn, waar een ander rode kruis team stond opgesteld zijn een aantal mensen flauwgevallen. Maar IEDEREEN is rennend of lopend over de finish gekomen, en dat is echt FANTASTISCH. Iedereen gefinished en ik werd al snel geroepen dat de pers me wilde spreken. Ze zaten klaar met 10 camera’s en een stoel en de directeur was nog aan het praten, na hem was het mijn beurt. Helaas heb ik nooit kunnen spreken omdat ik alweer bezig moest met de trekking van de lootjes. Had toch cool geweest als ik naast de radio ook nog op tv was geweest. Na de finish was het tijd voor de uitreiking van de prijzen voor de nummers 1 t/m 3 van elke categorie en de trekking van de lootjes en voor de speeches van de eregast, en andere gasten. Uiteindelijk hebben we met Running for Peace ongeveer 7 miljoen shilling binnengehaald (ongeveer 3000euro) voor de slachtoffers van huishoudelijk geweld. Absoluut briljant als je bedenkt dat deze 7 miljoen bestaat uit allemaal klein geld dat de inwoners hier zelf hebben geschonken (er serieus mensen hebben echt geen cent te makken hier). Na de lootjes (waar onder meer een tv gewonnen kon worden) was er voor alle deelnemers lunch en voor alle deelnemers een certificaat als bewijs voor het meewerken aan Peace in Kibaale District. Voor de gasten die nog een nacht verbleven op URDT was er nog een volleybal wedstrijd georganiseerd (je zou zeggen dat iedereen daar te moe voor was maar niet dus, er was voldoende animo). De andere mensen gingen moe maar voldaan naar huis. Ik heb even gekeken hoeveel uur ik deze week op stage heb gewerkt. Dat waren er 77, zonder geintjes. Gister kwam ik om half 8 thuis en ben zonder avondeten naar bed gegaan, lag er na een snelle douche om half negen in. Ik was helemaal gebroken. Maar wat was het een fantastische dag, het was het werken absoluut waard. Iedereen heeft een fantastische dag gehad en ik heb zo verschrikkelijk veel lachende gezichten gezien. Ik vergeet dit nooit meer. Af en toe hoorde ik wat mensen praten aan het eind van de dag, dat het allemaal zo goed georganiseerd was, toen ik dat per ongeluk opving grinnikte ik hardop. Ik kan echt zeggen dat ik trots ben op de marathon for peace en dat ik dit heb georganiseerd als witte in een vreemd land met allemaal nieuwe collegae en een groot team, dit gaat in dikgedrukte letters prijken bovenaan mijn CV. Het was een ongelofelijk succes, ik ben trots op het team en ik sta versteld van mezelf. Tijdens de lunch zei de eregast dat het absoluut de moeite waard was geweest voor hem om te komen en dat hij graag volgend jaar terug komt. Een andere school die met 50 deelnemers was gekomen, kwam na afloop naar me toe om te zeggen dat ze het graag horen wanneer er weer een evenement wordt georganiseerd. Dat zijn de woorden die voor mij gelden als grote complimenten. Complimenten rechtstreeks van de deelnemers. Als zij het goed en leuk hebben gehad, betekent het voor mij dat dit geslaagd is. Ik heb het toch mooi gefikst en geloof me, het was echt lang niet altijd makkelijk. En toen.. Rust. Vandaag heb ik geloof ik 16 uur geslapen haha. Toch wel nog even naar stage gegaan (ookal is zondag mijn vrije dag), ik wilde nog wat dingen afronden voor mijn onderzoek (ook daar moet aan gewerkt worden) en verder heerlijk genoten van een rustige zondag. Mijn was gedaan, lekker in het zonnetje gehangen, alle foto’s tot in den treuren bekeken ha, ik kan er geen genoeg van krijgen. Zodra alles ge-upload is dan geef ik een link door. Ik ben aan het nagenieten en dit zal nog wel een paar dagen duren. Een ander leuk nieuwtje wat toch het vermelden waard is, afgelopen week was ik eregast bij een netball finale. Ik mocht de wedstrijd officieel openen, moest iedereen de hand schudden haha. Ik had echt geen idee hoe het allemaal werkte en wat er van me verwacht werd maar het is goed gekomen. En aan het eind van de wedstrijd mocht ik natuurlijk de prijs overhandigen. EEN GEIT. EEN GEIT, grappig toch! Morgen beginnen we met evalueren en daarna is het tijd voor de Kilimanjaro, ik doe het lekker rustig aan deze week. I’ll keep you updated. Liefs Melissa en bedankt voor berichtjes jullie ‘succes wensen’ en het duimen heeft absoluut geholpen!

‘Hoera, jippie en YEAH’ – momenten

Wat een verrassing, zo schrijf ik een maand niks en zo heb ik twee berichten per week!
De reden voor deze nieuwe blog? Ik voel me fantastisch omdat alles ZO lekker loopt op het moment, ik wil dolgraag deze toffe gevoelens met jullie delen.

Vorige week, zoals ik eerder schreef, heb ik dus nieuwe sportspullen voor de meisjesschool gekocht. Afgelopen woensdag was het zover, ik ging het overhandigen aan de meiden. Fantastisch moment. Alle leerlingen en leraren hadden zich verzameld op het middenterrein, iedereen dolenthousiast natuurlijk want ze voelden al aan dat er iets leuks ging gebeuren. Alle spullen werden ook naar het midden gebracht en toen begon het. Masareka, de head teacher van de basisschool deed een inleidend woordje en toen mocht ik.
Ik heb de meiden vertelt over alle jeugdschaatsers die in Nederland zoveel mogelijk rondjes hebben geskeelered om zo geld in te zamelen voor URDT, ook heb ik verteld over al mijn lieve vrienden en mijn familie en kennissen die allemaal geld gedoneerd hebben en hoe dankbaar ikzelf ben voor al deze fantastische donaties. Want wat is het toch fantastisch dat er mensen aan de andere kant van de wereld zijn die een meisjesschool in het verschrikkelijk rurale gebied Kibaale District willen helpen en steunen, zonder dat ze er zelf ooit zijn geweest!
Zonder dat alles had ik namelijk bar weinig kunnen kopen met mijn studenten inkomen.
De spullen zijn een enorme stimulans voor de sportsector hier, en er zal de komende 5 jaar (hoop dat de spullen zo lang heel blijven) met heel veel plezier van gebruik gemaakt worden.
Toen ik daadwerkelijk de tassen opende om te laten zien wat er in zat , werden de meiden hysterisch. Er werd geklapt en luid gegild, meiden stonden op en begonnen te dansen. Dansen en zingen is, heb ik weer gemerkt, een enorme uiting van emoties hier in Uganda. Bij ieder nieuw item dat ik liet zien werd het gejoel harder en harder, en elke keer weer het THANK YOU door alle meiden in koor. Het was een bijzonder moment. Nadat alles was laten zien nam de head teacher het woord weer en werd ik persoonlijk bedankt en werden ‘ALL OUR FRIENDS’ in Nederland bedankt voor hun fantastische bijdrage. Er is mij gevraagd alle liefde en vriendschap en dankbaarheid van de meiden en leraren over te brengen aan jullie wanneer ik weer in Nederland ben. Wees dus voorbereid jullie hebben allemaal een knuffel tegoed namens iedereen hier op URDT.
De twee captains (leiders) van de sportteams kwamen daarna naar mij toe om me te bedanken voor alle materialen, er werd voor me gebogen (ja echt). De tenues werden aangetrokken door iedereen, de ballen opgepompt, de schoenen gepast en het was tijd voor LOL. Helaas moesten de meiden al snel weer stoppen omdat ze midden in hun examenweek zaten, ze moesten dus weer snel gaan leren. Volgende week hebben we een volleybal toernooi waarbij ik de hoofdgast ben (ja apart, ik ben een gast terwijl ik hier toch woon haha) maar dat is een teken van respect en dankbaarheid. Ik heb al gezegd, ja maar jullie denken toch niet dat ik dan alleen ga zitten en kijken, ik speel mee! Toen ik dat zei werd ik zo ongeveer besprongen van blijdschap hhaahha.
Het overhandigen was dus een enorm succes. Nogmaals iedereen in Nederland. ONTZETTEND BEDANKT! Hieronder een paar foto’s.

De marathon is op het moment van schrijven nog maar 7 nachten verder. Er was vorige week nog steeds geen water en glucose geregeld voor de deelnemers. Aangezien al het geld dat we inzamelen door middel van donaties en het inschrijvingsgeld naar goede doelen in de omgeving gaan (huishoudelijk geweld) willen we zo min mogelijk geld besteden aan de organisatie van het evenement. Water en glucose zo teveel geld kosten maar het moest er wel zijn. De week dat ik ziek in Kampala was met legionella had ik 2 dagen besteed aan het zoeken van sponsors voor water en glucose. Ben bij honderden bedrijven langs geweest en allemaal zeiden ze, ja we zullen erover nadenken. De hoop was bij mij inmiddels verdwenen toen ik tot afgelopen dinsdag nog steeds geen telefoontje had gekregen. MAAR
Woensdag, een mevrouw aan de telefoon van een zeer geïnteresseerd bedrijf, hadden we nog steeds water nodig? JA! Ok, ze zou later op de dag weer terugbellen. Ik had echter de naam van het bedrijf niet verstaan (zelfs niet nadat ik het nog 2 keer gevraagd had, soms is african engels zooo lastig!), lekker slim dus. En ja ze belde terug, met de informatie dat ze me later in de week zou opbellen met de informatie van waar ik het water op kon halen. Zo gezegd zo gedaan en ik wist nog steeds de naam niet. Vrijdag belde ze of ik het mogelijk was het morgen op te komen halen in Kampala. Ik dus heel snel besloten met mijn collegae dat ik diezelfde nacht om 3 uur met het openbaar vervoer naar Kampala zou gaan om het water op te halen, en aangezien er ook nog heel veel EHBO spullen gekocht moesten worden zou ik dat ook meteen kopen. In Kampala aangekomen om 8 uur ’s ochtends ben ik eerst naar een apotheek gegaan, daar een enorme lijst afgeleverd en gezegd dat ik het rond lunch tijd op zou komen halen. Toen heb ik Crane Bank gebeld (DE SPONSOR, een grote bank in Uganda waar ik dus eerder al langs was geweest) om een beschrijving van waar ik de spullen kon halen. Met vervoer en een medewerker van het URDT hoofdkantoor in Kampala ben ik naar het gigantische hotelcomplex gereden waar het water al klaar stond. In een ENORM magazijn vol met eten stonden inderdaad AL die dozen klaar. Fantastisch, nou het paste maar net in de auto. Toen door gereden naar de apotheek waar ik eerder die ochtend een bestelling had gedaan, en ook daar stond alles klaar.
Na geluld te hebben als een brugman heb ik ook bij de apotheek ALLES GRATIS gekregen!!
Jeetje, wat voelde ik me blij! Stond ik daar met boodschappenwagens vol EHBO spullen en dozen met glucose toen er ineens iets ontplofte in het gebouw (later bleek dat de generator ontploft was) nou iedereen helemaal in paniek en rennen. Verdorie, haha ik snapte maar niet wat er aan de hand was en ik wilde mijn zojuist veroverde spullen ook niet kwijt! Uiteindelijk ben ik gewoon rustig naar buiten gelopen, de brandweer kwam er al aan en het viel allemaal mee te vallen (en er was totaal geen reden tot paniek want er was geen gevaar). Weer een belevenisje, ook gratis erbij gekregen haha. Met de auto HELEMAAL afgeladen gingen we naar het URDT hoofdkantoor, daar zouden we alle spullen overladen op een auto die deze week naar de school rijdt en dan de spullen dus aflevert.
Onderweg werden we ter hoogte van Crane Bank tegengehouden door de politie. De chauffeur werd gearresteerd, en de auto in beslag genomen. De reden à hij zat te vol.
Nou ik enorm balen natuurlijk, maar aangezien ik inmiddels een beetje weet hoe het werkt hier met de politie wilde ik me niet al teveel zorgen maken. Mijn collega van het URDT hoofd kantoor ging ook mee naar de politie en hij zou me op de hoogte houden. Ik de auto snel uitgestapt om naar Crane Bank te gaan. Ik wilde de bank persoonlijk bedanken voor hun gift EN ik wilde proberen om ook de glucose vergoed te krijgen (dat was het enige dat ik namelijk WEL betaald had). Iedereen herkende me direct, ik heb ze uitvoerig bedankt en uiteindelijk stapte ik het reusachtige gebouw uit MET een vergoeding voor het glucose. FANTASTISCH!
Toen ik aankwam bij het hoofdkantoor was mijn collega inmiddels terug met de auto, chauffeur en alle spullen. Ook dat was dus geregeld (vraag me niet hoe, daar hoefde ik me geen zorgen over te maken, ze hebben het met de politie geregeld als Ugandezen onder elkaar).
Het was inmiddels 2 uur, heb even snel ergens lunch gegeten en toen weer openbaar vervoer naar Kagadi gezocht. ’s Avonds was ik om 9 uur weer thuis en nadat ik de nacht had overgeslagen en een gigantisch drukke dag in Kampala had beleefd was ik doodop en viel ik met een glimlach op het gezicht in slaap.
ALLES GRATIS! Dat betekent MEER VOOR HET BESTRIJDEN VAN HUISHOUDELIJK GEWELD!
Het laatste nieuws is dat ik maandag op de Ugandeze radio te gast ben om te vertellen over sport en gezondheid, in verband met de marathon. Ik zal een vertaler bij me hebben die ervoor zorgt dat ik ook alle inkomende vragen kan beantwoorden van mensen die geen Engels spreken.
28 november de marathon zelf, duim voor me dat alles goed gaat. Al heb ik er echt de volste vertrouwen in, de voorbereidingen lopen zeker de laatste week enorm goed.

Zo ik ben klaar met dit verhaal en ik hoop dat jullie net als ik een paar
‘’YEAH, YES of HOERA’’- momenten hebben gehad tijdens het lezen haha.

Ajetoo,
een uiterst gelukkige Melissa

BUSY

Hallo allemaal,

HET IS LAAIEND DRUK HIER OP STAGE!
Ik heb alweer aardig wat meegemaakt. Zo liep ik laatst in de buurt van het dorp rond toen er ineens een stoet mensen voorbij kwam lopen die gezamenlijk een ‘brancard’ tilden waar iemand dus in lag. De brancard was gemaakt van bananen bladeren en bamboe. Ik schrok toen ik het zag, eerst dacht ik dat het een dode was. Agnes vertelde me dat de persoon in de brancard waarschijnlijk van heel erg ver komt, en aangezien ziekenhuizen hier schaars zijn, werd deze man of vrouw dus vervoerd door zijn of haar landgenoten. In elk nieuw dorp wisselen de mensen die de brancard dragen zich af. Ze tillen tot het volgende dorp, dan worden er nieuwe mensen gezocht die willen helpen en loopt de rest weer terug naar hun eigen dorp. Zo worden zieke patiënten soms dus wel 80km lang naar een ziekenhuis gebracht door landgenoten. Bijzonder.
Ik ben ook verhuisd. Ik woon niet meer op het terrein van de school. In Kagadi, het dorp heb ik uiteindelijk een mooi huisje gevonden (4 grote kamers) waar ik voor het bedrag van 30 euro per maand woon. Ik keek er naar uit om te verhuizen omdat het op het schoolterrein in de avonden vooral heel erg stil was. Mijn vrienden uit Mali zijn ook vertrokken. Ik wilde wat meer leven om me heen, ’s avonds een voetbalwedstrijd kijken met de lokale bevolking, wat meer mensen ontmoeten. Daarnaast betaalde ik op de campus het tiendubbele van wat ik nu betaal, dus financieel gezien is dit ook een mooie deal. Mijn nieuwe verblijf is veilig omringt met betonnen muren en op de deur zitten meerdere sloten.

De douche (achterin is een geul waar het water heen loopt, ik douch met emmers)
Mijn slaapkamer (inmiddels is het dus ingericht haha)

De voorkant van mijn huis, alles is dus van mij.
Ik heb alleen maar 1 kamer nodig haha.
Ik woon naast andere medewerkers van URDT en voel me er veilig, wat ik erg belangrijk vind. Naar school is het ongeveer een half uurtje lopen, prima te doen dus. Zeker nu het enorm druk is met het organiseren van de marathon vind ik het fijn dat ik nu thuis en werk echt gescheiden heb. Het geeft wat meer rust in je kop. Het organiseren van de marathon kost veel tijd en energie. Niet iedereen is even gemotiveerd. Sommige commissies hebben bijvoorbeeld pas een enkele keer vergaderd. Dat is lastig, iedereen wil van deze marathon een succes maken, maar dan moet er wel gewerkt worden met het gehele team, in plaats van alleen 2 mensen. Ik heb een hele fijne collega Edward genaamd, hij is de directeur van de URDT Universiteit en wij pakken samen zo’n beetje alles op. Maar het is soms wel lastig, ben ik voorzitter tijdens een vergadering en dan zit het team allemaal onderuitgezakt voor zich uit te staren. Het is een uitdagingen hen te motiveren en de juiste manier te vinden om met hen te communiceren waardoor ze tot ACTIE komen.
Agnes, mijn collega is gestopt met het helpen organiseren van de marathon, wat heel erg jammer is aangezien zij veel kennis heeft. Ze heeft namelijk de 3 voorgaande edities georganiseerd. Ook ontzettend jammer is dat zij ontslag heeft genomen en per december niet meer op URDT zal werken. Ze was de laatste tijd al helemaal niet meer te motiveren voor dingen die ook maar enigszins te maken hebben met sport dus ik voelde het al een beetje aankomen. Agnes is in de afgelopen tijd een fantastische vriendin geworden, we hebben ontzettend veel lol samen alleen op werkniveau heb ik helaas niet heel veel aan haar. Ik hoop dat ze een nieuwe sportdocente aanstellen want anders zit ik hier de meest fantastische sportprogramma’s te schrijven zonder dat ze ooit uitgevoerd gaan worden. Dat zou jammer zijn. En daarnaast wil ik graag een collega hebben die mij helpt, ik wil graag samenwerken en niet alles alleen doen. Ik heb laatst wel geweldige feedback gekregen van medewerkers van URDT. In het kader van de marathon en de gezondheid op URDT heb ik weer een ochtendbijeenkomst gegeven, dit keer niet op die van de meisjesschool maar die van alle medewerkers en vrijwilligers op URDT. Eigenlijk was ik helemaal niet zenuwachtig. Want sport is mijn ding, en een speech houden waarin ik pleit voor dat waar ik zelf zo in geloof is best te doen zonder al te veel voorbereidingen. Ik heb resultaten van mijn onderzoek gepresenteerd en gepraat over de risico’s die veel meiden hier op school lopen als gevolg van overgewicht door middel van een PowerPoint presentatie. Ongelofelijk maar waar, 35 procent van de meiden heeft overgewicht en er lopen hier zelfs 3 meiden met obesitas rond. We hebben het over Afrika, niet overal gaan dus mensen dood van de honger. Ik heb voorbeelden gegeven over de relatie tussen motorische vaardigheden en het niveau van lezen en schrijven van kinderen. Na afloop kwamen er zoveel mensen naar me toe om me te bedanken voor het ‘delen’ van deze informatie, het werd allemaal bijzonder interessant gevonden. De noodzaak van het bevorderen van de gezondheid van de meiden werd ook eindelijk begrepen en ik heb het gevoel dat ik echt iets positiefs met deze presentatie bereikt heb en daarnaast heb ik iedereen duidelijk geïnformeerd wat het nog meer betekent om sport in het jaarrooster op te nemen. Ik had dus een ontzettend goed gevoel naar afloop en was erg blij.
Toen kwam er weer even een periode dat ik alles weer uitkotste. Nou ik na een boze moeder aan de telefoon gehad te hebben (bezorgdheid), maar weer naar Kampala gegaan voor een onderzoek. De reis naar Kampala was verschrikkelijk, ik vertrok om 12 uur ‘s middags met het minibusje. Een minibusje heeft 15 plaatsen. 5 rijen met elk 3 stoelen. Aan 1 zijde worden de stoelen opgeklapt als iemand eruit wil (en zo ontstaat er dus een klein pad naar de deur). Die bewuste middag (denk er even bij dat ik me waardeloos voelde en kotsmisselijk was) zaten er 25 mensen in het minibusje. Dit heeft als gevolg dat je nauwelijks kunt ademhalen, het echt BLOEDVERZIEKEND HEET is, je helemaal geplet tussen mensen zit, dat je nog net met je ogen kunt knipperen en dat er een enorm WALGELIJKE geur/ GIGANTISCHE STANK rondhangt. Wat wil je als je reist vanuit een ruraal gebied waar mensen wonen die zich misschien 1 keer in de maand wassen. GATVERDAMME, alleen daarom al ga je al over je nek, daarvoor hoef je niet eens legionella te hebben. Nou erg prettig dus.
De terugreis was een stuk chiller, toen had ik maar 17 medepassagiers.
Dit is het 'busstation' 1 grote chaos, maar ik vind toch altijd de weg.
Onderweg heb ik wel weer de white colubus monkeys gezien, dat zijn echt zulke toffe apen met ontzettend lang zwart haar en wit in hun gezicht. Op de campus is btw een nieuwe aap geboren een tijdje geleden.
Ik ben volledig genezen van bilharzia (erg prettig) alleen ik had nu twee verschillende parasieten te pakken. Eentje daarvan was een legionella infectie. Twee antibiotica kuren gekregen en ik kan er weer helemaal tegenaan. Het begint erop te lijken dat ik tropische ziektes spaar ofzo. Dit is niet het geval, ik heb nog niet eens een spaarkaart en ik hoop dat het nu afgelopen is en ik gezond blijf!
Ik kook nu voor mijzelf, heb spaghetti uit Kampala meegenomen en ik kan hier in de buurt overal wel tomaten krijgen. De dokter zij namelijk dat de parasieten waarschijnlijk te wijten zijn aan de slechte hygiëne van de kok. Ik kook nu dus mooi zelf!
Ik wil graag iedereen bedanken die dit project heeft gesteund door middel van gelddonaties. Afgelopen weekend heb ik sport materialen gekocht van al het ingezamelde geld. De meiden hebben nu examens, maar volgende week ga ik alle spullen officieel overhandigen tijdens een ochtendbijeenkomst. Ik zal er foto’s en video materiaal van maken.
Wat hebben we precies gekocht?
2 voetballen, 2 netballen, 2 volleyballen, 20 paar hardloopschoenen, voetbal tenues voor 20 meiden (inclusief keeperspak), een sport tent (zodat de meiden in de schaduw kunnen zitten tijdens toernooien), een boek met alle regels van verschillende balspelen, 1 volleybalnet, 2 flinke kokers met shuttles, 10 springtouwen, 2 fluitjes, 20 paar kniesokken, 20 kniebeschermers voor volleybal, 20 korte shorts voor onder hun sportrokken, een hele grote sporttas voor tijdens toernooien en 20 atletiek pakjes.
Het zijn allemaal materialen van goede merken als puma, nike etc. Agnes heeft me gewaarschuwd, wanneer ik de spullen officieel overhandig (het is nu allemaal nog een verrassing) gaan de meiden me waarschijnlijk bespringen als ik op het podium sta van blijdschap. Er wordt nu namelijk gevolleybald met een lekke bal en een gespannen touw dat dient als een net. Ze zullen helemaal door hun dolle zijn. Bij deze wil ik dus iedereen enorm bedanken die een bijdrage heeft gedaan. Ook STV Lekstreek, de schaatsvereniging die het mogelijk heeft gemaakt om een sponsordag te organiseren met de jeugd schaatsleden. Deze nieuwe sportspullen betekenen enorm veel voor de school en is een flinke stap vooruit in de ontwikkeling van sport binnen deze organisatie.
De marathon vind de 28^e plaats, VRIJ SNEL en de vrijdag daarop vertrek ik naar Kampala en vervolgens naar Tanzania voor de Kilimanjaro. Ik verlang echter nu naar uitslapen en eventjes rust, al vrees ik dat de aankomende twee weken de meest hectische worden van mijn gehele stage. Ook wel weer heel erg tof, want wat zal de dag zelf fantastisch worden. Al die meiden die rennen voor het goede doel. Kibaale District is de nummer 1 district wat betreft huishoudelijk geweld. Wij rennen voor VREDE en huishoudelijk geweld is 1 van de doeleinden waar wij voor lopen. Het wordt vast en zeker een hele bijzondere dag. Uiteraard doe ik nog verslag voordat ik naar Tanzania vertrek.
En daarna komt mijn moeder al. Ik wordt gek als ik in mijn agenda kijk, de tijd gaat veel te snel en ik ben hier nog lang niet klaar. STRESS.

De studenten hier, ‘mijn meiden’ hebben zich in het hoofd gehaald om Nederlands te leren. Ik vond laatst een schrift in de bibliotheek waarin twee meiden duidelijk bezig waren geweest met het oefenen van gesprekken. Ik had hen namelijk een lijst gegeven met wat Nederlandse zinnen. Ik word nu elke ochtend begroet met: ‘’hooi, hoe is het? Waar kom je vandaan, ik wil eten vlees’’. Grammaticaal gezien klopt het allemaal nog niet helemaal, maar toch wat hou ik van de meiden hier!
Ik doe nog een update om een verslag te doen van hoe het was om de door jullie gesponsorde materialen te overhandigen en uiteraard hoe de marathon is verlopen!

Hier nog wat foto's van het shoppen in de sportwinkel en at Owino Market (KINGSIZE markt met allemaal nieuwe spullen voor een kleine prijs)

Sportshop

Agnes at Owino Market

Voor meer foto’s zie de volgende link:
http://www.facebook.com/album.php?aid=341494&id=791420401&l=c2c1aca93aLiefs Melissa

Time flies when you’re having fun!

Hoi!
Zo dat is alweer een tijd geleden sinds mijn laatste bericht. Ben heel erg druk geweest de afgelopen tijd en ben een tijdje ziek geweest vandaar. Mijn volgende verslag zal sneller volgen! Ontzettend bedankt voor jullie reacties op mijn weblog die ik altijd heel erg leuk vind om te lezen, dankjewel! Tjonge, oktober is alweer bijna om, de maand van mijn en m’n Mamsy haar verjaardag, van de eerste kou in Nederland, strontregen etc, etc.
Qua regen is het hier niet anders, het regent vaak, veel en echt KEIHARD. Meestal begint het pas om 4 uur ’s middags en is het de rest van de dag gewoon ouderwets bloed verziekend heet. Het is trouwens wel heel erg maf om bijvoorbeeld hyves foto’s te zien van m’n zusjes, dat ze dan een JAS aanhebben, voor mij lijkt het namelijk alsof de maand juli gewoon oneindig is.
Mijn eerste verjaardag in Afrika was gezellig. Ik had een tentje gereserveerd in het dorp waar ik met mijn favoriete collegae zou gaan eten. Ibrahim, Kady (de vrijwilligers uit Mali, je parler francais tres bien maman), Agnes en Simon (mijn beste collega en haar vriend) en Jacklin (directrice van een zusterschool in de buurt, ze gelooft in de werking van sport en we hebben dus een klik) waren van de partij. Ik had expres een week van te voren gezegd dat we zouden komen, zodat er eten zou zijn. Na twee uur wachten stond er inderdaad iets op tafel. Op zich prima gegeten (alles is beter dan rijst met bonen) en op de terugweg belandden we in een zeer spannend ritje. De boda boda’s (motor openbaar vervoer) reden niet meer, of ze vroegen echt het tiendubbele van hun normale prijs. De wegen waren namelijk onbegaanbaar. Toen hebben we maar een auto geregeld die ons tegen een normaal bedrag op de campus af wilde zetten. We hadden 1 van de coolste taxiritjes in mijn leven. Kady en ik gilden het letterlijk uit, DOODENG, de weg was 1 grote modderpoel en ik dacht even dat we een looping gingen maken met de auto of ergens midden in de jungle zouden belanden. Toch veilig in bed beland en iedereen heeft een leuke avond gehad. Ik heb veel vragen gehad over ‘verjaardagen in Uganda’, verjaardagen zijn gewone dagen hier net als elke andere dag. Er wordt niet gezongen, niet gefeliciteerd etc. Het kan echter dat dit alleen zo gaat in de rurale gebieden, ik kreeg namelijk wel een smsje van mijn vriendinnetje Proscovia uit Kampala met GEFELCITEERD. Uiteraard waren er ook de honderduidend hyves, e-cards, facebook, email en sms felicitatie berichten die dat wel weer goed maakten (dankjulliewel!).
Ik geloof echter in verjaardagen en ik vind het mooi om te vieren dat je weer een jaar vol met belevenissen, ervaringen, hoogtepunten en dieptepunten ouder bent en dat er weer een nieuw jaar vol met mogelijkheden voor je ligt.

De voorbereidingen op de marathon lopen voorspoedig, laatst hadden we een vergadering op een zaterdag om negen uur (iedereen stond erop). Uiteindelijk zat ik dus in mijn eentje om negen uur op de afgesproken plaats en kwam iedereen rond 11 uur aankakken. African Time. In Nederland zouden we het zien als respectloos om mensen zo lang op je te laten wachten. Hier houden ze er een nogal andere visie op na. (omschrijving volgens de Ugandezen à) Onderweg van huis naar je werk kom je namelijk langs allemaal winkels (hutjes met waren) waar vrienden werken, op straat lopen veel mensen, ongeveer de helft van deze mensen zijn je vrienden (mensen noemen elkaar hier dan ook te pas en te onpas ‘friends’). Je kunt deze vrienden toch niet voorbij lopen zonder elkaar gedag te zeggen. Gedag zeggen gaat hier met een knuffel, honderd keer vragen how are u, how are u, en een heel gesprek. Je snapt dus wel waarom Ugandezen altijd te laat komen. Laatst heb ik een ochtendbijeenkomst verzorgd bij de meisjesschool over de marathon. Ik vond het wel een beetje eng, stond ik daar op een podium met een microfoon waardoor mijn stem nog harder klonk voor een zaal met 360 studenten. IEH! Gelukkig is alles goed gegaan en heb ik hun alle informatie gegeven voor de marathon.
De route is inmiddels ook bepaald, ik ben met Agnes op een dag alle mogelijke paadjes afgereden met een auto. Geweldig, we hebben geloof ik 4 keer vast gezeten, sommige paadjes waren nog niet eens 30cm breed haha maar we scheurden overal doorheen. 1 keer toen we vast zaten dacht ik echt dat we er nooit meer uit zouden komen (het staat op video, de chauffeurs hier zijn echt geniaal en absoluut geschikt voor een wedstrijd als Paris- Dakar). We zijn ook naar een zusterschool in Tyhaa geweest (zo’n 3 uur verder) waar we de meiden hebben geïnformeerd over de marathon en ik wat testen heb gedaan voor mijn onderzoek. Heen waren we gebracht door een chauffeur van de school maar terug moesten we met het openbaar vervoer. We hebben uiteindelijk 4 uur gewacht in een dorpje in de middle of nowhere tot er eindelijk een bus voorbij kwam. Ik was middernacht pas thuis en ben gebroken naar bed gegaan. Dat soort avontuurtjes vind ik dus echt fantastisch want in die 4 uur wachten op de bus gebeurd er namelijk toch wel weer genoeg op straat om je te vermaken. Er kwam een boda boda langs met een keihard kermis muziekje, hij had een grote ton achterop en ja hoor. Het was de ijscoman. De ijscoman heeft hier hetzelfde effect op kinderen als in Nederland. Kinderen rennen allemaal naar hun moeders/verzorgers om geld te vragen en vervolgens is het bij de ijscoman een drukte van jewelste. Hilarisch!
Binnenkort geven Agnes en ik een aantal trainingsdagen voor alle vrijwilligers die op de dag van de marathon zelf meehelpen in de organisatie. Tijdsregistratie, inschrijving, start etc etc.
Dat wordt dus ook weer een leuke dag, Ugandezen hebben een andere kijk op was logisch is dan ik heb ik gemerkt, dus ik ben benieuwd of ze de logica zullen begrijpen hahaa.
Vaak als ik in de bibliotheek aan mijn scriptie zit te werken komt er negen van de tien keer geen letter op mijn scherm. Studenten komen altijd bij me zitten en willen dat ik vertel over de wereld. Met foto’s die op mijn laptop staan van Parijs, London, Kenia, Noorwegen etc. vertel ik hun van alles. Het grote reuzenrad in London hebben ze gezien op foto’s en daar snappen ze dus echt helemaal niks van! Ook de foto’s van afgelopen winter (met ijs) vonden ze geweldig. Papa, ze dachten dat je mijn broer was omdat je echt veel te jong bent om een vader van mij te zijn (ze denken volgens mij ook dat ik dertig ben ofzo). En van een close up van je gezicht schrokken ze zich rot, twee verschillende ogen HOE KAN DAT NOU! Zoals ik het moeilijk vind om de leeftijd van donkere mensen te schatten, hebben zij dat met mzungus.
‘’Schaatsen zijn schoenen met messen eronder en zo kun je over het ijs rennen. ‘’
Het is echt ontzettend leuk om mijn tijd zo met de studenten door te brengen en daarom hebben we er maar iets structureels van gemaakt op vaste tijden Aardrijkskunde les van Melissa. Anders komt er namelijk helemaal niks van mijn scriptie. Ze vinden het ook heel interessant om te horen over hoe wij aan ons eten komen en dat maar heel weinig mensen boer zijn in Nederland. Als je ze vertelt dat je in Nederland niet zomaar een boer kunt worden omdat het heel veel geld kost vinden ze dat moeilijk te begrijpen (er is hier namelijk overal land waar je wel wat kunt verbouwen). Verder zijn onderwerpen als legbatterijen, melkmachines, fietspaden (dus er zijn snelwegen waar alleen fietsers mogen komen??!!), donorschap, geneeskunde studenten die leren van snijden in echte mensen, de paashaas, en vooral mijn ouders en zusjes de lievelingsonderwerpen van de meiden. Mam, jou vinden ze echt een schoonheid, de meiden kunnen amper geloven dat jij 3 kinderen hebt gebaard. Valerie en Maxime kunnen alle twee zo model worden, en wel raar dat jullie nog geen kinderen hebben (HAHA).
Laatst hoorde ik ineens iedereen schreeuwen dus ik ging naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. De studenten waren grote stenen aan het gooien in de richting van een klaslokaal. Eerst dacht ik dat het weer eens de apen waren die vervelend waren, maar met grote stenen naar deze beestjes gooien zouden ze hier nooit doen. Uiteindelijk kwam er een bewaker het lokaal uit met een KINGSIZE SLANG. Gadver. Gelukkig was hij al gestenigd en morsdood, maar hij was huge. Bah.
Het weekend na mijn verjaardag is Proscovia hier ook een weekend op bezoek geweest. Dat was ontzettend leuk, en die lieve schat had een enorme taart meegenomen als cadeautje (zij doet dus wel aan verjaardagen als stadse). We hebben verschrikkelijk veel lol gehad, en zijn de hele zaterdag samen met Agnes, Kady en Ibrahim (de vrijwilligers uit Mali) op pad geweest. We hebben de rotspartijen hier vlakbij het dorp beklommen en genoten van een schitterend uitzicht. Ik ben trouwens een echte vogelaar geworden de afgelopen 3 maanden. In Kibaale district zitten zoveel verschrikkelijk mooie vogels (met geloof het of niet echt alle kleuren van de regenboog). Het is toch cool om hier knalpaars met oranje vogels te zien, die heb je in Nederland niet eens als huisparkiet! In een vogelboek kruis ik alles aan dat ik gezien heb. Misschien moet ik Kwik , Kwek en Kwak maar gaan vergezellen bij de jonge woudlopers.

In de namiddag hebben we met zijn alle boda-boda’s genomen naar een dorp ongeveer 40 km verder. We gingen daar naar een grote markt. Die rit op de boda boda was echt fantastisch.
Ik zat samen met Proscovia op 1 motor. 40 minuten lang reden we voor 30 cent een gigantisch stuk door het geweldige landschap van Afrika. Zulke momenten wil ik gillen van geluk, je voelt je dan zo vrij, er is alleen maar moois om je heen, ik was met mensen die ik heel graag mag, en ik had ogen tekort. Zulke momenten mogen van mij eeuwen duren. Kibaale District is zo verschrikkelijk mooi, het zonnetje scheen en alles was ontzettend groen. We kwamen langs hutjes, bolle buikjes kinderen die zich aan het wassen waren, banengewassen, kanarie gele vogels en meer!
De markt was groter dan die hier in Kagadi, heb er mooie Afrikaanse stof gekocht van goede kwaliteit en veel fruit (8 avocado’s voor 30 cent). Voordat we teruggingen hebben we nog even een koud drankje gedaan en ons superweekend afgesloten. Op de terugweg op de boda-boda kon ik het niet laten mijn armen te liften en letterlijk te gillen van geluk, en mijn vrienden volgden mijn voorbeeld. Sommige mensen keken lichtelijk raar op toen we voorbij kwamen rijden, 4 negers en 1 witte gillend op een motor met hun armen in de lucht. Maar wat kon ons het schelen!

Proscovia vertrok zondag ochtend terug naar Kampala na een rotnacht. Ik had de hele nacht kotsend in de badkamer doorgebracht (voor de zoveelste keer) en Prossy deed ook geen oog dicht omdat ze zich zorgen maakte. Zondag was een hele slechte dag en ik begon me af te vragen wat er nou mis was met mijn lijf, want dit kon niet elke keer zijn door de bruine bonen en inmiddels had ik er ook een akelige zeehondenhoest bij gekregen. Zondag aan het eind van de middag ben ik door een chauffeur van de school naar Kampala gebracht om me te laten onderzoeken. Ik kwam pas laat aan dus eerst afgezet bij Ronald en Joan. De volgende dag naar de kliniek en na het testen van mijn bloed etc bleek dat ik BILHARZIA had. Bilharzia loop je op door het zwemmen in stilstaande wateren waar besmette larven leven. Deze zijn zo minuscuul dat ze door je huid kruipen en zich door je lichaam verspreiden via je aderen, in een periode van 2/3 maanden groeien ze uit tot grote wormen en leven ze in je lever en darmen. Als je er niet op tijd bij bent gebeuren en nog naardere dingen met je, maar dat is nu niet van toepassing. Ik heb het opgelopen bij het zwemmen in een krater meer (waarvan wij dachten dat het veilig was) gedurende de rondreis met de familie Scheer. (zij laten zich nu ook allemaal testen).
Ik heb medicijnen gekregen dat alles zou doden maar waar ik wel een paar dagen beroerd van zou zijn. Prima, als die beesten maar dood zouden gaan. De rest van de week bij Joan en Ronald gebleven, en uiteindelijk een hele fijne tijd gehad. Keer op keer is mijn conclusie weer, wat een fantastische mensen zijn Joan en Ronald toch en ik ben hun enorm dankbaar voor hun betrokkenheid. Aan het eind van de week heb ik Joan nog geholpen met het organiseren van een vrijgezellen avond voor de aankomende bruid van een Nederlandse kennis (de bruid hadden we beide nog nooit gezien, dit maakte alles nog leuker). En we zijn uiteindelijk ook met zijn drieën naar de bruiloft geweest. Leuk om een Ugandese bruiloft mee te maken.
Superbedankt iedereen voor de kadootjes voor mijn verjaardag trouwens, die jullie aan Ronald hadden meegegeven toen hij in Nederland was. KRUIDNOTEN! Ik was er erg gelukkig mee. En leuke lieve briefjes en kaartjes, tof! Cool ook dat je Swahili spreekt Ome Jan (heb ik nooit geweten ;).
Na een week ben ik terug gegaan naar mijn stage, lichtelijk zwak (eten is nog steeds lastig). Ik had een persoonlijke taxi gehuurd, ik mocht namelijk een gaskoker van Joan en Ronald lenen, en moest dus ook een gasfles meezeulen zodat ik hier voor mezelf kan koken. Aangezien ik me nog niet helemaal topfit voelde was een taxi een betere optie dan reizen met het stampvolle openbaar vervoer. Teruggekomen in mijn hutje trof ik een kleine ravage aan, overal zand, delen van mijn dak, op de grond. Er bleek een aardbeving geweest te zijn toen ik er niet was. Om eerlijk te zijn baalde ik nogal, dat had ik namelijk graag mee willen maken. Het was geen gevaarlijke aardbeving met gewonden/ veel schade of iets, ik wil wel weten hoe dat is. Het schijnt heel vaak te gebeuren hier omdat we midden op een scheiding van een aardplaat zitten, dus ik wacht rustig af er zal er vast nog wel een keertje een komen.
Mijn visum heb ik deze week ook eindelijk teruggekregen, ik heb helaas maar 3 maanden extra gekregen. Dit betekent dat ik in december eventjes het land uit ga, ik zie het namelijk niet zitten om nog een keer 40 bezoekjes aan de immigratiedienst te brengen met de vraag om verlenging. Eerst dacht ik, ok ik ga met de bus even naar Rwanda of DRC (Democratic Republic of Congo) de grens over en dan de volgende dag terug. Maar dat idee begon me tegen te staan. Ik weet niet wanneer de eerstvolgende keer weer is dat ik in dit schitterende continent mag zijn dus wil ik hiervan genieten. Ik heb nog wat spaargeld, dat eigenlijk bestemd was om EINDELIJK mijn rijbewijs te halen als ik terug ben in Nederland, en dat spaargeld gaat er dus mooi aan hier!
Ik ben overtuigd van het mooie effect dat het leven in het HIER en in het NU je kan geven, en in het aangaan van avontuur. Het heeft me tot nu toe zoveel mooie ervaringen opgeleverd. Ik heb zoveel fascinerende mensen ontmoet, zoveel dingen gezien. Mijn tijd hier is mooi en speciaal en ik heb geweldig natuurpracht om mij heen, een verplicht bezoek over de grens van Uganda zie ik dus liever als een kans tot nog meer avontuur. De gedachte om deze kans aan me voorbij te laten gaan om mijn geld te bewaren voor zoiets materieels als een RIJBEWIJS vind ik dus krankzinnig.
Ik heb ervoor gekozen iets te gaan doen dat veel van mijzelf zal vergen en ik niet snel zal vergeten. 7 december 2009 vertrek ik met de bus voor een 24 uur durende busrit via Kenya naar Tanzania. 8 december 2009 begin ik met een tocht naar de top van de Kilimanjaro (5892m). (HELL YEAH!!!!)
Slechts 50 procent haalt deze top in verband met het snelle stijgingspercentage dat resulteert in hoogteziekte. Tijdens mijn laatste berg tripje (4500m) had ik er al last van. Er bestaan medicijnen die de klachten lichtelijk kunnen verminderen, daar ga ik deze weken dus maar eens goed naar op zoek want die top moet ik hoe dan ook halen. Ook ga ik de komende weken op zoek naar warme handschoenen, een muts en een stevig jack, dat heb ik namelijk niet bij me haha.

Laatst kreeg ik een fantastisch mailtje van mijn oom met de vraag of hij me kon inschrijven voor de marathon van Rotterdam. Naast het feit dat het een geweldige sportieve uitdaging is, gaf hij aan dat het leuk zou zijn om geld in te zamelen voor de projecten hier in Uganda. Mijn andere oom is inmiddels ook overstag en 11 april 2010 lopen wij dus voor Afrika. De plannen van hoe het precies gaat werken met de sponsoren zijn er nog niet, maar het feit dat een familielid die gewoon in Nederland is met een dergelijk idee komt  vind ik fantastisch!
Zodra de bilharzia verschijnselen volledig verdwenen zijn begin ik met brute trainingen, want anders kom ik natuurlijk nooit levend over de finish.

Nou dit was wel weer even genoeg voor nu. Ik beloof snel weer een nieuw bericht want dit ellendig lange bericht is niet echt handig om even snel te lezen!

Liefs! Melissa
ps. In mijn volgende bericht zal ik ook weer een link doen naar een online foto album!

Niet ALLES is geweldig aan Afrika

Na verschrikkelijk veel positieve berichten en toffe ervaringen vond ik het nu wel eens tijd worden om te vertellen over het ‘andere’ Uganda. Naast dat dit land de Parel van Afrika wordt genoemd vanwege haar schoonheid en natuur heeft het land uiteraard ook wat negatieve punten.
Ik ben me er ontzettend van bewust dat Uganda een ontwikkelingsland is en dat het cultuurverschil met de westerse wereld immens groot is, ook sluit ik mijn ogen niet voor minder plezante waarheden. Ik ben dus niet naïef en weet heel goed waar ik ben maar ondanks dat kan ik aan veel dingen niet wennen. Ik ben en blijf een Westerse.
Vorige week hoorde ik een varken krijsen, en ik was nieuwsgierig al wist ik eigenlijk wel wat er ging gebeuren. Ik zat in het kantoor te werken en liep naar buiten. Daar werd een supergroot varken tegen de grond aan gedrukt door 3 boeren, het was duidelijk dat het beest de dood kon ruiken want het verzette zich in alle hevigheid. Zonder ook maar 1 waarschuwing haalde 1 van de boeren zijn bijl naar achteren en in 3 armbewegingen lag het beest zijn volledige kop eraf. Het hoofd werd aan de oren naar een andere plek getild en de rest van het lijf werd onder handen genomen. Ik stond zowat te kokhalzen op 100 meter afstand en op het moment dat de bijl richting de kop ging waren mijn ogen allang dicht. Ik weet heus wel dat we in Nederland ook vlees eten, en dat vee eerst gedood moet worden voordat het netjes als gehakt bij de slager ligt. Maar ik hoop van harte dat het er in Nederland toch wel een stuk diervriendelijker aan toe gaat. Het was een naar gezicht en het maakte me zelfs een beetje verdrietig.
Zoals ik eerder heb verteld staat hier op de campus ook een ‘human right’ huis. Een huis waar mensen met problemen kunnen vluchten van hun werkelijkheid en hulp krijgen met het zoeken naar een oplossing. Ik heb er een nieuwe vriend bij. Benoni is een jongetje van ongeveer 6 jaar en hij is in de steek gelaten door zijn moeder. Zijn moeder wilde niet voor hem zorgen en bracht het ventje naar haar moeder (de oma dus). De oma was te arm en te oud en zo bracht zijn oma hem hier naar URDT. Hij woont hier nu al 5 maanden en zijn familie heeft nooit meer iets van zich laten horen. Het jongetje is dus alleen, 6 jaar oud en door alles en iedereen in de steek gelaten. Hij loopt dag en nacht in dezelfde kleding en heeft een oude lange rok die hij gebruikt als dekentje. Ergens heeft zijn oma hem gered door hem hier te brengen, hij heeft hier tenminste een dak boven zijn hoofd en hij krijgt eten. Laatst las ik in de Nederlandse krant dat er een baby te vondeling was gelegd. Wat tegenstrijdig, in Nederland staat zulk nieuws op de voorpagina, hier 8 uur vliegen verder worden er dagelijks honderden kinderen achtergelaten en niet op de meest plezierige manieren. De oma van Benoni heeft het nog netjes gedaan, sommige moeders gooien hun pasgeboren baby’s namelijk weg als afval, ergens in de jungle. Dat soort verhalen kunnen me ziek maken als ik er te lang over nadenk en misschien is het maar goed dat ik nog niet eens de helft weet van wat hier allemaal in Uganda gebeurd.
Vorige week ben ik een weekend naar Kampala geweest om mijn visum te verlengen. Na 4 ellendig lange bezoeken en 40 balies verder, hebben ze mijn aanvraag eindelijk in ontvangst genomen. Over 2 weken hoor ik de uitslag. Fijn, ik mag dus in ieder geval nog 2 weken blijven haha.
Ik ben nog maar 3 weken hier in Kagadi en nu al was het goddelijk om in Kampala een douche te nemen. Douchen hier gaat namelijk als volgt: ik kook water in een ketel, vervolgens giet ik het over in een emmer en gooi ik het een beetje over me heen. Haren wassen is dus een moeilijke klus, zeker met al dat haar dat ik heb. Nu ik toch over alle primitieve dingen aan het praten ben kan het onderwerp voedsel er ook nog wel bij. Mijn eerste week was het eten hier best aardig en gevarieerd. Het werd echter steeds eentoniger en op dit moment eet ik vrijwel elke dag rijst met bruine bonen (met lunch EN avondeten). Mijn lichaam is de bonen geloof ik een beetje zat, of er zat gewoon iets verkeerds in mijn eten, want vorige week heb ik 2 dagen dag en nacht met mijn hoofd boven een emmer gehangen. KOTSMISSELIJK en alles kwam eruit. Ik kan geen bonen meer zien.
Dat is dus de andere kant van het zijn in Afrika. Ondanks de douche en het eten was ik blij hier weer terug te komen na mijn weekendje in Kampala. Het is hier rustig en ik heb fijne mensen om me heen. Met mijn project gaat het op zich goed al is het allemaal verschrikkelijk moeilijk. Docenten geloven niet in de werking van sport en Agnes en ik moeten vechten om de meiden een uurtje te laten netballen. Soms ben ik er niet helemaal van overtuigd of de programma’s die ik ontwikkel en de documenten die ik schrijf ooit gebruikt gaan worden en dat is lastig. Ik ga gewoon door en ik ga mijn uiterste best doen om de plannen met zoveel overtuiging te presenteren dat ze geloven in de werking ervan. Gelukkig heb ik Agnes aan mijn zijde, die mij altijd wel weer weet te motiveren op momenten dat ik me afvraag waarvoor ik het allemaal doe.
De marathon komt er bijna aan, 28 november 2009!
Dat wordt echt een superevenement. Agnes en ik zijn projectleiders en het is uitdagend om zo een grote verantwoordelijkheid te hebben. We hebben laatst de commissies gemaakt en onze doelen scherper gesteld. De radiozenders zijn begonnen met de aankondigingen voor het evenement en de inschrijvingen zijn geopend. De komende twee maanden zal ik dus gigantisch druk zijn met de marathon en wat minder tijd hebben voor mijn scriptie. We hebben een limit gesteld van 2000 deelnemers omdat we het anders logistiek niet aankunnen. Ik kijk ernaar uit, het wordt hoe dan ook een fantastische dag.

Dan nog wat nieuwtjes:
- Mijn lieve mama komt 18 december 2009 voor twee weken naar Uganda, ik kan het nog amper geloven, ik vind het zo verschrikkelijk tof en fijn dat ik haar dit land kan laten zien.
- Julia, mijn gekke vriendinnetje komt 5 januari 2010 voor twee weken op vakantie. Dan kan ik alle extreme activiteiten zoals raften en bungee jumpen mooi nog eens met haar overdoen (mama durft dat niet).
- 14 november 2009 wordt er van al het ingezamelde geld SPORTMATERIAAL gekocht!!
- El Nino (natuurfenomeen dat hier ZWARE regenval inhoudt en ergens anders op de wereld juist extreme droogte kan betekenen) schijnt dit jaar harder dan ooit toe te slaan in Oost- Afrika, het begint begin oktober. Ik ben benieuwd naar alle modderstromingen rond mijn hutje (of in mijn hutje… het dak moet snel gemaakt worden)!
- Mijn Engels dat verschrikkelijk bekakt ‘Brits’ was geworden, door mijn omgang met Groot-Brittanniërs, is langzaam aan het veranderen in Afrikaans Engels. Dat betekent dat ik bijvoorbeeld het woord GIRLS (meisje) tegenwoordig zo uitspreek: GALS. Hmm of ik er blij mee ben is een ander verhaal.

Dat was het weer.
Ik bedacht me ineens dat de supermarkten in Nederland waarschijnlijk NU AL vol liggen met kruidnoten voor Sinterklaas. Kan iemand zo vriendelijk zijn om een zak te bewaren!?
BIJ VOORBAAT HEEL VEEL DANK!

Gegroet en geen zorgen, alles gaat nog steeds goed!
Melissa

URDT Girls School - Kagadi

Ook hallo,

Voor de mensen die benieuwd zijn:
http://www.facebook.com/album.php?aid=307805&id=791420401&l=a7d1812fe0
Dat is de link naar mijn album met foto's van de beklimming in Rwenzori.

Dan nu over naar de orde van de dag:
Ik ben veilig aangekomen op mijn stage adres. Na veel rondreizen, het beklimmen van het Rwenzori gebergte, feest vieren in Iguana (DE uitgaansplaats in Kampala) en voorbereidingswerk doen voor mijn eindscriptie (ivm snel internet) ben ik dan eindelijk in Kibaale District. Het werd tijd ook, de laatste week in Kampala begon ik de stad wel een beetje zat te worden. Ik had de drukte van Kampala en de herrie en het mega drukke verkeer wel gezien, ik was helemaal klaar om te vertrekken!
Het plan was eerst om woensdag hiernaartoe te vertrekken, Alida zou me brengen maar zij was gigantisch druk de laatste dagen. Het werd toen toch donderdag en uiteindelijk werd het dus pas zaterdag. Ik had mijn tas maandag al gepakt en was teleurgesteld toen ik hoorde dat we later zouden gaan, maar natuurlijk begreep ik het ook volledig en ik was allang heel erg blij dat ze mij persoonlijk wilde brengen.
Vrijdag avond nog een laatste avond met Proscovia en Jennifer (een vriendin van haar) in Iguana geweest. Was weer behoorlijk gezellig. Zaterdag ochtend vertrokken!
We hebben er wel een uur over gedaan om Kampala uit te komen, nogal veel verkeer op de weg. De rit naar Kagadi was mooi (in totaal 6 uur), door verschillende landschappen. Het laatste stuk op ongeasfalteerde weg maar het was goed te doen, dit zal anders worden na de regenval. Hier in Kagadi aangekomen was ik 1 en al blijheid. Fantastisch, de campus is echt net een dorp. Heel groot en veel verschillende gebouwen. Een meisjes basisschool, meisjes middelbare school, praktijkschool (die voor zowel jongens als meisjes is) en vrouwen universiteit. Verder is er nog een radiostation van de plaatselijke radio, een voorbeeld boerderij met verschillende gewassen en een huis voor ‘slachtoffers’ van huishoudelijke problemen, die komen hier om tot zichzelf te komen en hun problemen op te lossen met het thuisfront. URDT is een boarding school en dat betekent dat alle meiden hier intern wonen, tot de grote vakantie. Zaterdag en zondag kwamen de studenten allemaal langzaam aan op afgeladen boda boda’s (brommers) met hun koffertjes en tassen. Ik zie steeds meer meiden hier met het URDT uniform aan! Iedereen is heel erg blij weer op school aan te komen en hun vriendinnen weer te zien.
Ik heb de eerste kleine vergadering er al op zitten, met mijn naaste collega Agnes. Kort vrouwtje met verschrikkelijk veel energie, ze is verantwoordelijk voor alle sportactiviteiten hier op school.
We hebben het budget gemaakt voor de marathon en besloten dat we ook deelnemers uit de omliggende districten willen uitnodigen om mee te doen met het evenement (het zou fantastisch zijn om boven de 2000 uit te komen!). We gaan het bekend maken via de radio, dat wordt dus lachen. Agnes is echt een topper, ze is in haar eentje verantwoordelijk voor de sportactiviteiten voor alle 250 leerlingen. Ze traint alle schoolteams en overal waar ze aan meedoen dingen ze mee voor de prijzen. Ik heb de sportmaterialen gezien en dat is natuurlijk niet te vergelijken met het fancy spul dat in Nederland in de bergingen staat. Halve netten, zachte ballen en verder eigenlijk vrijwel niks. Ik vond het echt geniaal toen Agnes me liet zien hoe ze trainen voor de atletiek wedstrijden, hoogspringen. Een touw met daarachter een kuil met heeeeeeel veel zacht stro. Kan je prima hoogspringen haha, het wordt creatiever denken dan ooit hier.
Omdat ik voor mijn onderzoek de huidige situatie van de gezondheid van de meiden wil testen, hebben we de hele dinsdag ingepland om ALLE leerlingen een coopertest te laten rennen, en hun BMI op te meten. Morgen moeten we dus een ronde uitzetten die makkelijk op te meten is, elke leerling een nummer geven en formulieren ontwikkelen zodat de progressie bijgehouden kan worden de komende maanden. En alles moet geroosterd worden, welke klas komt wanneer etc. Dat wordt de eerste leuke klus en het geeft mij een goed beeld van de situatie. Agnes is wel echt supergoed bezig met sport hier binnen de school. Ze is zelfs leerlingen aan het leren hoe je goed kunt coachen, zodat er altijd iemand is die kan coachen als ze zelf niet aanwezig kan zijn bij toernooien. Maargoed, sport is niet verplicht hier want het is geen vak en dus kiest het merendeel van de meiden ervoor om lui te zijn. Dat probleem aanpakken wordt mijn taak. Een programma ontwikkelen dat ALLE meiden van URDT in beweging zet. Heerlijk, ik heb er zin in!

Ik woon trouwens in een eigen banda (rond hutje) die echt veel te groot is voor mij alleen. Ik heb 1 gedeelte in gebruik genomen want ik heb eigenlijk alleen maar een bed nodig, een kledingkast en een plaats waar ik kan schrijven en een badkamer en die is er gelukkig ook. Het is echt heel erg prima en het voelt al helemaal als mijn hutje. Ik heb stromend water hier, en dat is een luxe want de meiden moeten lopen voor hun water. 

                                      Er worden drie maaltijden per dag voor mij verzorgd. ’s Ochtends lekker bananen enzovoort en met lunch wat rijst. ’s Avonds aardappels of rijst. Altijd met groente, meestal spinazie. Spinazie is echt superlekker hier in Uganda, ongelofelijk dat ik daar nog niet over geschreven heb. Lekker fris en puur anders dan de chemicaliën in Nederland. Oohja en het is veilig hier (dus pap, mam geen zorgen), bij de hoofdingang staan bewakers met geweren en hier in het gedeelte waar ik woon hebben de bewakers pijl en poog (dit is geen geintje). Verder zijn hier ook apen die het bijzonder grappig vinden om in te breken in je hut en te spelen met je tandpasta tot de badkamer een kliederboel is geworden (net kleuters man, irritant). Ze hebben van de week ook een computer overhoop gehaald, ze vinden alles waar je op kan klikken of toetsen heel erg interessant. Het is hier dus allemaal heel erg prima en ik heb het naar mijn zin. Gisteravond de meest schitterende volle maan ooit gezien. Toen kon mijn dag helemaal niet meer stuk.
Elke ochtend wordt er om acht uur gestart met een ochtendbijeenkomst. Voor alle meiden is dat in een grote hal en voor de vrijwilligers en leraren is het in een ander gebouw. Morgen moet ik mijzelf tijdens die bijeenkomst voorstellen en vertellen wat ik hier precies kom doen. Dat vind ik best wel spannend maar het zal allemaal wel goed komen.

Zo dat was het weer.
Ajetoo Melissa

Ps. Heb ook nog matoke (het lokale voedsel) en dat was best te doen. En hier is little Melissa (fantastisch kind, ja hoe kan het ook anders). Volgende keer foto's van de school enzo!

Rwenzori Mountains - Kilembe Trail

21.08.09 – 27.08.09
I made it back home (= Kampala) safely!
Vrijdag de 21e vertrok ik om 6 uur ’s morgens (aardedonker!) met de matatu naar de stad. Om 7 uur zou mijn bus vertrekken, Pauli de bewaker van het huis ging met me mee om me in de bus te droppen. Het station waar alle lange afstandsbussen vertrekken is gelegen in een niet zo’n fijn deel van Kampala en zeker als je niet precies weet waar het is, is het fijn om iemand bij je te hebben. Ik koos snel een plekje bij het raam, want ik ben inmiddels bekend met de bloedhitte hier. De stoelen van de bus zijn ook nog eens met plastic bekleed (misschien om het stofvrij te houden) en dat maakt het nog eens extra plakkerig. Om 10 uur vertrokken we dan eindelijk, 3 uur later dan gepland (want ja we moesten wachten tot de bus echt helemaal stampvol was). Volgens Ugandese maatstaven is dit trouwens gewoon keurig op tijd. De rit alleen al richting het westen was fantastisch. We reden langs theeplantages en oerwoud-achtige gebieden en in de verte het steeds dichterbij komende Rwenzori gebergte. Af en toe stopte de bus omdat er mensen uit wilden stappen of in, dan komen dus alle mensen die groente/ fruit en vleesstokken verkopen naar de bus rennen om via het raam hun waren te verkopen. Gekkenhuis, iedereen wil je wat verkopen en het was dringen om zo dicht mogelijk bij de raampjes te staan.
Ik weet nog goed dat ik in Nederland de brochure over deze bergen zat te lezen, het zou me volgens de boekjes 1000 euro kosten, maar toen al had ik besloten dat ik dat ervoor over zou hebben. Hier in Uganda heb ik het met behulp van Joan kunnen boeken voor nog niet eens de helft van dit bedrag!! Dat is dus iets dat ik moet onthouden, NOOIT iets boeken vanuit je thuisland, maar ga op zoek naar de locals. Rond 4 uur kwamen we in Kasese aan, het eindpunt en daar stond een taxi van mijn organisatie te wachten. Snel naar het basiskamp gereden, een backpackers hostel op 1500m met schitterend uitzicht op ‘the Mountains of the Moon’. Spullen gedumpt en toen wat rondgelopen en foto’s gemaakt in het dorpje. Honderden kinderen aan mijn armen hangen, en ze spraken allemaal geen woord Engels, toch heb ik me vermaakt. Een fototoestel is bijster interessant voor deze kids en ze poseerden dan ook allemaal gewillig. Toen het donker begon te worden ben ik maar terug gegaan, net op tijd voordat de regen met bakken uit de hemel kwam vallen (vervolgens regende het langer dan 24 uur!). De staff had spaghetti boulognaise voor me bereid en ik kon gelijk aanschuiven. ’S Nachts heb ik eigenlijk alleen maar naar buiten zitten kijken want het onweerde namelijk gigantisch, en de flitsen waren zo mooi.
’ S ochtends na een lekkere fruitsalade vertrokken, YEAH, eindelijk de bergen in. Het team dat mij begeleidde bestond uit maar liefst 4 mannen. 1 gids van de organisatie (tevens de kok), 1 gids van de Ugandese Wildlife Autoriteiten, en 2 porters die het eten en mijn backpack omhoog tilden. De eerste dag geklommen tot 2900m, in de zeikregen welteverstaan. Waterdichte bergschoenen en regenkleding aan met daaronder een korte broek en hempje (want ondanks de regen is het alsnog warm). Bij de lunchpauze halverwege was ik alsnog zeiknat, tegen de regen hier kan geen waterdicht materiaal op. We lunchten onder een rots, lekker droog en bij het gemaakte vuurtje ook lekker warm. Het tweede gedeelte was serieus bijna niet te doen. Het regenseizoen is nu pas een week begonnen, maar ik kan me niet voorstellen dat men dezelfde wandeling volgende week nog kan maken. Ontzettend steil en gigantisch blubberig. Je moest je vasthouden aan de bamboe bomen langs het pad en elke stap omhoog, gleed je er weer 5 naar beneden. Dat schoot dus lekker op (niet). En zonder wandelstok ben je in dit gebergte dus echt helemaal nergens!
Onderweg nog de Rwenzori Turaco gezien (dat is een coole vogel) en blue monkeys!
Na 9 uur steil omhoog klauteren waren we eindelijk bij het kamp. Nog steeds regen..
Schitterende omgeving, echt een vegetatie dat kun je, je niet eens voorstellen als Nederlander. Honderden foto’s gemaakt en mijn avondeten werd als snel bereid. Ze kookten dus eerst voor mij, en dan pas voor zichzelf. Het eten was ook niet hetzelfde. Ik kreeg altijd verse groenten en vlees en pasta of aardappels, zij aten iedere dag een soort broodachtig meel met vet (als een soort sjus). ’s Avonds bij het vuur kreeg ik zelfs een heineken biertje, en ookal had ik daar echt absoluut geen trek ik, ze stonden erop dat ik het opdronk haha. De volgende ochtend regende het nog steeds en vertelden ze me dat het niet mogelijk was om verder te gaan. Een aantal rivieren die we over moesten steken waren volledig buiten hun oevers geraakt en die konden we dus onmogelijk passeren. Terug was ook geen optie in verband met modderstroming. Balen! Het was een lange dag, met voornamelijk dichtbij het kampvuur zitten met als enige spannende activiteit een wc bezoek. ‘Het gat’ was namelijk een stukje verder en het was door al de modder een uitdaging om er te komen. De dag erna was het droog en gingen we verder omhoog! Een stuk minder zwaar dan de eerste klimdag moet ik zeggen. We gingen door moerasachtige gebieden met de meest fantastische planten en bomen. Geen bijzondere beesten gezien, wel tot mijn knieën in het moeras gestaan, dat is ook leuk. Het kamp lag op 3700m en mijn tent stond onder een grote rotswand. Lekker droog dus. Maar 5 uur gedaan over die dag, dat is netjes. Toen we zaten te lunchen zagen we een wild konijn, die laten zich niet snel zien dus ik had geluk. De gidsen vertelden me dat ik ’s nachts niet bang moet zijn als ik beesten hoor krijsen, want dan zijn het de konijnen. Nou gelukkig hadden ze me gewaarschuwd want wat een kabaal. Konijnen die gilden als speenvarkens! Trouwens, de temperatuur was niet meer bloedverziekend heet maar eerder koud. Gelukkig had ik thermo kleding bij me. ’s Avonds had ik al last van hoofdpijn en ik dacht, dat zal wel door de inspanning komen. Die nacht heb ik echter de hele tent onder gekotst, die hoofdpijn kwam niet door de inspanning. Ik had last van hoogteziekte. Die ochtend voelde ik me nog steeds beroerd, ik was niet de enige, 1 van de gidsen had er ook last van en die was om 6 uur ’s ochtends al naar beneden vertrokken. Het enige medicijn tegen hoogteziekte is je verplaatsen naar lagere gebieden. Maargoed, ik wilde hoger, dus naar beneden gaan was voor mij geen optie. Tot 4500m geklommen, voor een uitzicht op wat meren en de sneeuwpieken (de Margarita van 5100m). Helaas zagen we geen reet omdat het supermistig was. Ik had al die tijd niets gegeten en was nog steeds beroerd, mijn gidsen probeerden met te voeren met maaltijden als spaghetti en warme melk (pfff..daar moet je toch niet aan denken als je misselijk bent!). Uiteindelijk hadden ze er vrede mee dat ik alleen even een droge cracker at. Wankel weer terug naar het kamp. Voor de top ga ik in december terug, dan is het pad volledig toegangbaar en dan is het DROOG, wat er ook voor zorgt dat mensen minder snel hoogteziek worden. De laatste dag zijn we van 3500m naar 1500m gelopen. Mijn hemel, toen ik naar beneden liep kon ik niet geloven dat ik dat allemaal OMHOOG had geklommen. Ben iets van 10 keer op mn smoel gegaan met mijn gezicht in de modder hahaha. Ik zag er niet uit toen we weer bij het hostel aankwamen (na 10 uur wandelen, langste dag ever!) volledig onder de modder (en ik stonk, niet normaal), maar met een glimlach op mijn gezicht want wat was dat een fantastische trip!
Ik ben er ook achter gekomen dat omhoog klimmen echt veel fijner is dan naar beneden lopen, dat kost echt veel meer kracht, zeker als het zo modderig is dan moet je echt elke spier gebruiken om jezelf tegen te houden. Inmiddels ben ik weer terug in Kampala, en heb ik echt verschrikkelijke spierpijn ik vraag me af of dat ooit nog weggaat haha.
3 september vertrek ik naar mijn stageschool, Alida (Nederlandse, en mijn contactpersoon) gaat me wegbrengen met de auto, kan ik al mijn zooi veilig meenemen en kan ze me daar voorstellen aan iedereen.

Ik heb geen internet meer (dus email verkeer duurt iets langer!).. en het eerder gegeven postadres gebruik ik niet meer. Mijn nieuwe adres:
URDT
Melissa van Dommelen
P.O Box 24
Kagadi, Uganda
Zodra ik op de meisjesschool ben zal ik snel bekend maken waar ik het ingezamelde geld (jullie donaties!!) aan ga besteden.
En trouwens, het mobiele netwerk hier heeft nogal vaak kuren, veel smsjes komen bij mij nooit aan! Als ik niet terug sms weet je dus dat ik het smsje waarschijnlijk nooit heb gehad!

Ajetoo,
Melissa

geen fotos want internet is GAAR, zit in postkantoor grrr

Upcoming trip + Proscovia

Zo het was nodig weer eens tijd voor een update.
2 weken geleden zijn Sophie en Maartje weer naar het vlakke Nederland vertrokken en ook Ronald is sinds een week weg voor werk. Joan en ik zijn dus samen, en wat een rust! Ik ben de afgelopen twee weken heel druk geweest met mijn eindscriptie, heb heel veel literatuur onderzoek gedaan en ben daarvoor zelfs in de Nationale Bibliotheek geweest. Ook een afspraak gehad met het Ministerie van gezondheid en sport en dat was echt een feest. Ik moest er om 8 uur zijn (abnormaal vroeg) dus vertrok iets voor zevenen met het openbaar vervoer naar het centrum. Daar aangekomen nam ik een boda boda (brommer) naar het Ministerie. 2 uur later (en 10 andere ministerie gebouwen verder) was ik er eindelijk!
Ik heb de boda boda driver mooi niet betaald want hij heeft me echt heel de stad door geracet en ik ben overal geweest waar ik dus niet moest zijn..
Gewoon eerlijk zeggen, ‘’madame ik weet niet waar het is’’, komt niet in ze op.
Desalniettemin toch een goed gesprek gehad en ik ben heel wat wijzer over het onderwijssysteem hier in Uganda.

De dagen hier waren afgelopen weken warm, heel erg warm, zelfs als je uren achter je notebook zit te tikken aan verslagen.
Het eerste weekend dat ik hier alleen met Ronald en Joan was, zijn we naar Steak Out gegaan. Dat is een uitgaansgelegenheid hier in Kampala en de eigenaar is bevriend met Joan en Ronald. Leuk, leuk want het bestond 8 jaar en het was dus feest.
Proscovia, een Ugandese die in hetzelfde jaar als ik in Noorwegen op school heeft gezeten, zou daar ook naartoe komen.
Het verhaal van Proscovia zal ik wat uitgebreider vertellen, ze had een beurs gekregen voor Fredtun (waar ik op school heb gezeten in Noorwegen) en daar heb ik haar ontmoet. We werden vriendinnen en na dat jaar ging ze terug naar Uganda.
Ik zei haar altijd, one day I will be in Uganda, knocking on your door. We hielden contact al was het lastig, gezien de geringe internet mogelijkheden voor de locale bevolking. Dus ik schreef haar een brief de eerste week dat ik hier in Uganda was. EN JA, na anderhalve maand werd ik gebeld door PROSCOVIA. Geweldig! Het is echt supertof om elkaar weer te zien na 4 jaar! We zijn op stap geweest en ik heb haar vriend ontmoet. Binnenkort ga ik haar familie ontmoeten, en gaat ze me leren matoke te eten (lokaal voedsel wat ik waarschijnlijk op mijn stage veel voorgeschoteld ga krijgen).
3 jaar geleden kreeg ik een bericht van Proscovia dat haar vriendin was bevallen van een dochter, het meisje werd vernoemd naar mij, Melissa. Toentertijd wist ik niet zo goed of ik het wel echt kon geloven. Een kindje vernoemd naar mij..tjonge. Maar Melissa is er echt, en het schijnt dat het een kindje is met een eigen wil, just like you Melissa (Prossy’s woorden). Ik zal foto’s van haar maken, kijken of we een beetje op elkaar lijken ;)

Nu terug naar het feestje in Steak Out. Ronald en Joan gingen rond middernacht naar huis en ik bleef achter met Miki (de eigenaar van Mikis Pub, de pub waar ik altijd met Sophie ging poolen), Prossy en haar vriend. Wij vertrokken ook al snel, zette Prossy en haar vriend thuis af en we gingen door naar Iguana, een andere bar. Ik had daar eerder een Israelier ontmoet (een parachutist) en ik vond dat het tijd werd om af te spreken wanneer ik mocht parachute springen (er was mij namelijk een sprong beloofd)! Helaas bleek deze charmeur niet over de juiste materiaal te beschikken om een tandemsprong te maken.. en komt het er dus op neer dat ik NIET ga parachute springen. Verdorie.
5 uur werd ik thuis afgezet door Miki, een stukje armer nadat we werden aangehouden door de politie en ongeveer een uur hebben staan onderhandelen. Geen idee waarom we moesten stoppen, ik denk dat ze niks te doen hadden (zo gaat het met politie en arrestaties hier).

Afgelopen weekend ben ik met Joan mee geweest naar haar vrienden. Daar hebben we een nachtje geslapen en tot diep in de nacht muziek dvd’s (OP GROOT SCHERM) van Bryan Adams gekeken. Erg gezellig weekend. Gister is het eindelijk begonnen met regenen. Sinds ik hier ben had het namelijk niet geregend en de stad is zelden zo droog geweest. Het komt nu echt met bakken uit de hemel en het is heerlijk koel, al is het nog steeds wel zo warm dat ik gewoon op blote voeten kan lopen, een hempje aan mijn lijf heb en een korte broek draag.

Vrijdag gaat er iets heel erg tofs gebeuren.. Dan vertrek ik namelijk naar Rwenzori Mountains (het maanlandschap van Afrika). Een geweldig berglandschap met glacier en sneeuwtoppen (hoogste top = 5109 m, na de Kilomanjaro de hoogste top van Afrika) waar je geweldig kunt hiken. Ik neem vrijdag de bus naar het westen (rit van ongeveer 6 uur, en tevens mijn eerste rit in een openbare lange afstand bus), dan overnacht ik aan de rand van de bergen en dan begin ik zaterdag aan de klim. Een professionele gids zal me begeleiden en ook krijg ik een mannetje mee die mijn bagage (amper bagage, een matje en slaapzak en WARME kleren) draagt. Gedurende de klim overnacht ik in hutjes onderweg. Het is allemaal bij de kosten inbegrepen. De route gaat door de meest fantastische landschappen en soms zal ik moeten ploeteren door middelhoog moeras en geloof het of niet, ik ga sneeuw zien!
Het zal ongeveer 5-6 dagen duren en dan kom ik weer terug naar Kampala, voor een laatste weekend in de stad. 1 september vertrek ik weer naar het westen, dit keer naar Kibaale District > Kagadi, waar mijn stageschool is. Dan begint het allemaal echt.
Ik beloof jullie dat ik volgende week een reisverslag plaats van de beklimming met wat ik hoop, adembenemend mooie foto’s!

EN IK KAN NIET WACHTEN OM MET STAGE TE BEGINNEN!, maar eerst nog Rwenzori Mountains en dat is alweer een avontuur op zich.
Ik hou van het leven!

Ajetoo allemaal,

Melissa

Rondreis door Uganda

Hallo allemaal,

Uganda wordt ook wel The Pearl of Africa genoemd, daarmee is geen woord teveel gezegd. Afgelopen dagen heb ik het echte Uganda, met al haar pracht en praal ontdekt. Honderden theeplantages, chimpansees, bergen, nijlpaarden, Murchison Falls, onbegaanbare stoffige wegen (over 150 km deden wij bijvoorbeeld 9 uur..can you imagine!) en prachtige National Parks.
We begonnen vanaf Kampala richting het Noorden, de stad Masindi, te rijden waarbij we een gedeelte over een weg reden met wel HONDERDEN snelheidverminderingsheuvels. In Nederland hebben we die dingen ook, in woonwijken waar veel kinderen rond huppelen. Hier in Uganda hebben ze deze heuvels in grote getallen achter elkaar (15 km weg met meer dan 150 heuvels), wat een leuk effect voor je maag oplevert. Waarom deze heuvels aangelegd zijn weet echter niemand, geen mens in velden of wegen te bekennen en al helemaal geen kinderen.
Tussendoor zijn we nog een national park in gereden om neushoorns in het wild te spotten. Was erg tof want we mochten te voet het bos in en zo konden we dus heel erg dichtbij komen.
In Masindi hebben we overnacht en de dag erna vertrokken we alweer vroeg omdat we op chimpansee tracking gingen! Bij het kantoor in the middle of the jungle aangekomen bleek dat alle vergunningen al waren vergeven.. helaas geen chimps voor ons dus. Later die week waren er nog wel wat vergunningen over dus we konden reserveren en later die week terugkomen. Goede deal.
We reden door naar Murchison National Park, onze volgende verblijfplaats. We dumpten onze spullen en reden met Joseph (onze chauffeur) naar de top van Murchison Falls. Wederom een geweldige plek waar de Nijl meters naar beneden dendert. Heel veel foto’s gemaakt en genoten van het schitterende uitzicht. We verbleven in een groot resort met een mega eetzaal, een goed toeristisch hotel blijkbaar. We sliepen in Banda’s (ronde hutjes met een soort dak van stro) en mijn malaria pillen zorgden ’s nachts weer voor rare dromen. Ik heb serieus een olifant gezien in ons hutje, inmiddels neemt niemand mij meer serieus als ik slaap.. De malaria pillen hebben als bijwerking dat je er abnormale dromen van kunt krijgen. Ik weet er alles van, ik heb al leren vliegen van een vogel, ben zwanger geweest terwijl ik tegelijkertijd ook een darmbreuk had en heb volleybal gespeeld op de maan. Zo maak ik dag EN nacht heel wat spectaculaire dingen mee!
Murchison National Park was vanaf ons resort makkelijk te bereiken, al moesten we wel eerst met een ferry de Nijl oversteken. Meerdere mensen hadden in gedachten om vroeg in de ochtend (lees 6 uur!!) op safari te gaan, het was een drukte van jewelste bij die pondovergang. De derde keer dat de ferry overging konden we er eindelijk bij. In het park hebben we giraffes, buffels, nijlpaarden, antilopen, dick dicks, herten, elanden (ofzoiets), vogels, wilde zwijnen, krokodillen, olifanten en vast nog wel wat andere, minder exclusieve beesten gezien. De safari was spannender dat de safari die ik in Kenia heb gedaan, een aantal jaren geleden. In Kenia moest je werkelijk je best doen om de beesten NIET te zien, hier in Uganda was het nog een soort van spannend, je moest echt zoeken. We hebben uren getuurd naar het landschap op zoek naar leeuwen maar tevergeefs. Zelf vind ik de giraffe absoluut het tofste beest wat daar rondloopt. Die patronen op de vacht zijn zo mooi!

’s Middags hebben we een bootsafari gedaan, met een bootje vaarden we naar de onderkant van Murchison Falls. Onderweg kwamen we allemaal beesten tegen die in het water verkoeling zochten of gewoon aan het chillen waren in de Nijl. Honderden pogingen gedaan om een foto te maken van een nijlpaard met zijn bek open in het water, maar helaas niet gelukt. We zagen ook nog krokodillen en toen ging iedereen op de boot aan die kant van de boot staan om foto’s te maken, waarop de kapitein paniekerig vroeg of we alsjeblieft de balans in de boot terug konden brengen. Uiteindelijk kwamen we aan de andere kant van Murchison Falls terecht, de dag ervoor stonden we nog op de top. Op de terugweg zagen we in de verte nog een kudde olifanten die hadden ‘gezwommen’.

De ochtend daarna ging de wekker weer lekker vroeg want we gingen op zoek naar de chimpansees! Een stukje terug gereden en half 8 liepen we met een guide door de jungle. Na ongeveer 4 uur lopen in de schaatshouding (je moet namelijk continue bukken voor lianen en andere takken die om je hoofd slingeren) en 20 kg lichter (vochtverlies door hitte), hoorden we eindelijk een heleboel gekrijs. De CHIMPANSEES! Gelukkig dus wel gevonden, ze zaten in de bomen te eten. We zijn ongeveer een half uurtje gebleven, wat foto’s en filmmateriaal gemaakt en toen moesten we terug. Onze gids was de weg alleen kwijt, hij was nog niet vaak zo ver het bos in geweest, en een kompas daar had hij nog nooit van gehoord. Ronald had zijn GPS systeem bij zich en zo probeerden we nog een beetje onze richting te bepalen. Moe maar toch blij en voldaan kwamen we weer bij het kantoor aan en toen begon dus echt een trip from hell.
We moesten namelijk 150 km afleggen op een onbegaanbare weg richting Kibaale District (de provincie van mijn stageschool). 9 uur later, helemaal gebroken en in de pikkedonker kwamen we bij onze verblijfplaats aan. De weg was niet te doen, soms reden we 10km per uur en dat was dan nog best snel..maar ondanks dat vond ik het gaaf. De omgeving was mooi en divers en omdat ik de komende 8 maanden in Kibaale District zal verblijven heb ik extra goed opgelet of het echt wel zo mooi was als de boekjes zeggen. Onderweg zijn we in Kagadi gestopt, bij mijn stageschool. GEWELDIG! GEWELDIG! Het is duidelijk een school die bestaat dankzij donaties etc want het is een mooi gebouw. Er kwamen direct meiden naar me toe die studenten van de universiteit bleken te zijn. Ze hebben me de basisschool, de middelbare school en de universiteit laten zien. Alles zit op dezelfde campus maar wel in verschillende delen. Met vlinders in mijn buik en een snel kloppend hart van enthousiasme en opwinding liet ik Kagadi weer achter. Vanaf dat moment weet ik heel zeker dat ik een geweldige tijd zal gaan hebben op deze meisjesschool.

We hebben gezwommen in een krater meer, dat volgens de hut eigenaar waar we sliepen slechts 500 meter wandelen was (in fact meer). En we vervolgden onze weg, tussendoor zijn we nog op safari geweest in Queen Elisabeth Park, de laatste kans om leeuwen te zien, maar helaas. In Mburu National Park hebben we nog wel zebra’s gezien en dat zijn toch ook wel hele mooie beestjes.
We zijn de evenaar 2 keer gepasseerd en de eerste keer bleek het punt langs de weg dat de evenaar zou zijn, helemaal niet de evenaar te zijn (die was namelijk 300 meter eerder al volgens het GPS systeem van Ronald). De tweede keer dat we de evenaar passeerden was er meer werk van gemaakt, veel winkeltjes dus daar zijn we even gestopt om te winkelen.
Ook sliepen we nog een in hotel dat tevens een populaire bruiloft locatie was, op het moment dat wij er waren speelden zich namelijk circa 6 bruiloften af op hetzelfde moment. Elke bruid heeft ongeveer 10 bruidsmeisjes tot haar beschikking die allemaal ook nog eens single zijn en daardoor tevens als een soort prooien worden gezien door de mannen. Grappig om dat allemaal van een afstandje te bekijken.

Het was een mooie reis waarbij we veel, heel veel hebben gezien. We hebben een kaart gemaakt op Google maps. Je kunt precies zien hoe we zijn gereden, en als je op de vlaggetjes klikt kun je een foto zien die we hebben gemaakt op die plaats. Je komt op die kaart via de volgende link: http://maps.google.com/maps?f=q&source=s_q&hl=nl&geocode=&q=http:%2F%2Fcoltalk.com%2Fuganda2009.kml&ie=UTF8&z=7

Sorry dat het een lang verhaal was, ik heb geprobeerd het kort te houden!
Inmiddels is Mark alweer terug naar Nederland en vertrekken Maartje en Sophie ook al snel. We hebben dus nu vooral nog even fun en we shoppen ons scheel aan souveniers.

Genoeg nu. Vive Lance (toch mooi derde he!) en geniet van de zomer!
Ajetoo Melissa

RAFTING THE NILE

-- klik op de foto's om ze op ware grootte te bekijken (het is de moeite waard) --

Jinja 15 juli tot 17 juli 2009

Vrijdag vertrokken we naar Jinja om te raften op de Nijl.
Jinja, een stadje dat iets oostelijker ligt dan Kampala en gewoonweg een raft paradijs is.
Wat hebben we daar twee ongelofelijk gave dagen gehad. Bij aankomst in Jinja zijn we direct naar de rivier gelopen, wat een woest en wild water. Natuurlijk heel veel foto’s gemaakt en genoten van de omgeving en de natuur. Naar de rivier kijkend werden we allemaal wel een beetje nerveus want de dag erna zouden we door al dat watergeweld drijven met een rubberen boot. Grade 5, de aanduiding voor het level van de tocht. Grade 5 = extreem. De adrenaline gierde door ons lijf!

Die avond gingen we bij een restaurantje in de omgeving eten, er was alleen helemaal niemand en meestal geeft dat aan dat het OF heel erg lang gaat duren voordat je eten er is OF dat ze most of the time gewoon helemaal geen eten hebben. We besloten allemaal om iets simpels te bestellen, patat met kip of vis. Ongeveer 2 uur en een kwartier later waren we het wachten zat maar op het moment dat we weg wilden lopen, kwamen de borden dan toch op tafel. Waarschijnlijk moest de kip nog geslacht en geplukt worden en de vis nog gevangen. Lekker gegeten en ’s avonds nog even een drankje gedaan op de camping. We verbleven in een soort backpackers hutten. 6 bedden per kamer en gewoon gezamenlijke douches enzo, camping idee. Geniaal ook dat er een open lucht douche was met uitzicht op de nijl, ik heb nog nooit gedoucht met zo een soort uitzicht.

Heel erg veel mzungus, dan merk je dus dat het een absolute nummer 1 toeristen trekpleister is. In de bar nog even lekker geouwehoerd met de raft instructors en andere coole dudes en toen maar naar bed gegaan want om 9 uur vetrok de bus en zouden we gaan raften!!

Het raften is veruit het allercoolste en spannendste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Serieus, de kick die je krijgt door met die boot door dat wilde water te gaan is echt onbeschrijfelijk. Eerst kregen we instructies van onze gids, en maakten we kennis met de twee woest aantrekkelijke Amerikanen die ook bij ons in de boot zaten en met wie we erg veel lol hebben gehad. We moesten even oefenen wat er gebeurde als de boot om ging, hoe we precies moesten peddelen, in en uit de boot klimmen etc.
En daar kwam de eerste versnelling al aan, meteen een grade 5 en we stonden op scherp.
Nou dat was dus weer schitterend, iedereen flikkerde de boot uit, en ik zag op een gegeven moment de raft ver boven mijn hoofd uit peilen en ik was de enige die bleef zitten. Hahahaha, ik lachen natuurlijk en eventjes voel je je dan de Queen of the Nile. Daarna heb ik mijn portie uiteraard ook gehad en zijn we met zijn allen nog 2 keer omgegaan. Best wel eng hoor als je in zo’n versnelling omgaat, overal peddels en je hebt geen idee wat er gebeurt, soms ben je wel 10 seconden onder water. 1 keer kwam ik ook boven en toen zat ik samen met Sophie onder de boot, maar omdat de boot hol was kon je toch ademhalen.

Het was een spectaculaire tocht met op de helft een lunch die we al dobberend op het water rustig opaten. Verse ananas, serieus ik denk dat als ik de ananas uit Nederland (in blik op siroop) weer eens eet, ik de smaak niet eens meer erken als volwaardige ananas smaak, het is hier namelijk ZOVEEL lekkerder.
Aan het eind van de dag werden we in een open truck weer terug gereden naar de camping, daar kregen we nog een bbq maaltijd en dronken we wat biertjes. ’ S Avonds werd de dvd vertoont die gedurende de raft trip was gemaakt. Snoeiharde muziek eronder en het is serieus een toffe dvd, ik laat het jullie allemaal zien. Schitterend ook om onze gezichten te zien, zo geconcentreerd en tegelijkertijd met de monden wagenwijd open door het geschreeuw.
Na de dvd hebben we ons kostelijk vermaakt met onze nieuwe raft american matties en de avond vloog voorbij.
De volgende dag zijn we nog met een bootje naar het officiële beginpunt van de Nijl gevaren. Behoorlijk rustig ritje vergeleken met het geweld van die dag ervoor. We zagen onderweg nog apen en honderden vogels. Het beginpunt, the source of the nile, was niet heel bijzonder. Een eiland met daarop stenen, geen natuurpracht maar toch wel tof om er geweest te zijn.


Morgen vertrekken we naar Murchison Falls voor safari, bergen etc etc etc.
Jullie horen van me!

Ajetoo Melissa

sightseeing Uganda (for about 2 weeks)

Hallo Allemaal!

Komende 2 weken maak ik met Joan, Ronald, Maartje, Mark en natuurlijk Sophie een rondtrip door Uganda. We beginnen in Jinja, om te raften op de Nile, vervolgens gaan we naar het de Murchison Falls, watervallen bezoeken, op game drives (safari tochten) en doen we dacht ik een hike trip.
Dan een stukje naar beneden. We zullen Kibaale District passeren en daarmee ook mijn stageplek, eventjes rondkijken waar ik de komende maanden zal bivakeren. Bij de het Rwenzori gebergte gaan we op bezoek bij de chimpansees en zwemmen in een Qrater Lake.
Ik kan nog niet beschrijven hoe te gek het allemaal gaat worden.. dat komt nog met foto's!

Dit was even om jullie op de hoogte te houden wat ik de komende tijd ga doen.

Tot over 2 weken.
Liefs Melissa

FOTO'S

Hier wat foto's, het kost veel tijd en mb om ze vanaf hier in Uganda te uploaden, sorry dat het er dus maar een paar zijn. Als je er op klikt kun je ze als het goed is op ware grootte bekijken.

1. Ongelofelijk mooie zonsondergang op Kpalm Eiland in Lake Victoria

2. Scheer en ik op weg naar het eiland

3. Gekko (wat mooiere hier dan in Frankrijk)

4. Aankomst THE ISLAND

5. Uitzicht vanaf ons tentje

6. Kampala, uitzicht huis Joan en Ronald (waar ik nu verblijf)          

7. Joan, ik en Sophie in Miki's Pub

8. Even wasje draaien

9. Een kindje in ''haar'' winkel

Stage, eiland + sick

Hallo allemaal,

Afgelopen dagen is er alweer veel gebeurd hier! Laten we beginnen met de badjuffrouwen en badmeesters hier in Uganda… Sophie en ik waren gaan zwemmen in het zwembad van een resort hier vlakbij. Er zit een badmeester bij die oplet of er niets gebeurd. Het bad is ongeveer zo groot als een vijver in de tuin van een rijtjeshuis (niet echt groot dus.. al overdrijf ik wel een beetje). Nu heb ik ongeveer 2 jaar in zwembad De Tobbe in Nederland gewerkt, toch heb ik nog nooit iemand zien verzuipen. Tot nu.. we waren lekker aan het chillen en ik keek in het zwembad en ineens dacht ik FUCK die vrouw verzuipt! Nou ik sprong het water in en deed wat baywatch moves (haha) en ik haal die proestende vrouw uit het water..Vervolgens zegt de badmeester tegen mij, wow you were fast, i was just talking with my friend. Yeah right, deze badmeester was aan het ouwehoeren met zijn vrienden en hij vertelde me ook nog eens doodleuk dat hij lifeguard is aan het strand (of misschien was dat zijn droom..). Toen ik hem vroeg of hij zelf wel kan zwemmen was hij stil… Strange!

Afgelopen week zijn we ook naar Hospice Africa gefietst (de stageplek van Sophie) dat was echt a hell of a trip. Behoorlijk zwaar met die hitte maar wel superleuk. Je ziet zoveel op straat, er gebeurt van alles. Natuurlijk weer het eeuwige: mzungu mzungu. Mensen die foto’s van je maken met hun telefoons, busjes die ineens uit het niets voor je op de weg doemen, hutjes waar ze van alles en nog wat verkopen, kortom genoeg te zien dat je afleidt van die bergen waar je tegenop moet fietsen. Er is me een baby aangeboden, zomaar een vrouw die zei: jij neemt deze baby ok, het mag. Nou nee..

Ennn ik heb een afspraak gehad met Alida (mijn contactpersoon van mijn stageplek) FANTASTISCH. Ik kwam laat in de avond pas terug met serieus vlinders in mijn buik van enthousiasme en opwinding over het project. We hebben wat gebrainstormed over de marathon die we gaan organiseren en ik wil ongeveer 1000 tot 1500 deelnemers. De marathon wordt gelopen voor de financiering van een peace education project. Er zijn namelijk nogal wat geschillen tussen een aantal tribes (stammen, groeperingen) in Kibaale District. Komende tijd dat ik nog in Kampala ben ga ik dan ook gebruiken om sponsors te zoeken. MTN, een grote telefoonmaatschappij is een grote kanshebber voor het financieren van de t-shirts. Het is lastig en ik ben er nog niet helemaal uit hoe en wat ik precies wil. Ik ga wat onderzoek doen naar de omgeving, waar wil ik allemaal deelnemers vandaan. Wil ik het regionaal houden of wil ik bijvoorbeeld ook expads uit Kampala als deelnemer proberen te regelen. Hoe bereik ik de deelnemers, via radio/krant. Zoveeel om over na te denken. Maar ik vind het heerlijk! Het echte werk gaat snel beginnen.

Afgelopen vrijdag zijn Sophie en ik met een speedboot naar Kpalm Resort vertrokken. Een eiland in het Victoria Lake, SUPERMOOI! Het was ook erg grappig, we waren namelijk de enige gasten. We sliepen in een tent en het was echt super daar. AMAZING sunset, echt fantastisch, heb het op de foto’s staan maar moet nog even een manier vinden om ze op deze site te zetten. Veel vogels daar, planten, bloemen, het leek wel een beetje of we op het eiland van de serie LOST zaten (alleen was hot one Sawyer er niet bij). Helaas eindigde deze trip niet zo leuk. Ik werd ineens ziek, koorts en echt KINGSIZE amandelen. Na lang getwijfel is er een speedboot voor terug geregeld. Maar goed ook, want ’s avonds lag ik op bed en ik kon niks meer, niet meer praten, bewegen, had het ijskoud maar toch had ik zeker 40 graden koorts. Op een gegeven moment wist ik niet eens meer wat er om me heen gebeurde, ik kreeg medicijnen via een rietje maar dat duurde een eeuwigheid voordat die op waren want slikken was niet echt mogelijk. Sophie en Joan hebben heeeel erg goed voor me gezorgd. Ze hebben mn kleren uitgedaan en allemaal ijshandoeken over me heen gelegd zodat mijn temperatuur zou zakken. En ongelofelijk na een aantal uren zo gelegen te hebben voelde ik de energie in mijn lichaam weer terugkomen. Heb afgelopen nacht een geslapen met een ventilator naast mn bed en een handdoek met een ijsblok erin op mijn hoofd. Pff vond het een beetje eng. Nu is het een dag later en het gaat een stuk beter, heb antibiotica en het is een heftige streptokokken infectie (keelontsteking) maar ik word steeds fitter!

Sophie en ik hebben laatst trouwens ook voor het eerst een boda boda genomen. Dat is een brommer/motor achtig voertuig. Ze rijden werkelijk waar OVERAL en voor 30 cent rijden ze je ergens heen. Wij wilden vanuit Miki’s Pub (waar we altijd poolen) naar huis maar als het hier donker is, is het ook echt donker en dus veel te gevaarlijk om nog te lopen. Je ziet echt geen steek, en ik vind het zo apart want die Ugandezen die lopen gewoon overal op straat hoor. Het schijnt dat iets in hun ogen beter ontwikkelt is ofzo, en dus zien zij beter. Wij dus op de boda boda, samen op eentje. Nou gillen natuurlijk hahaha. Achteraf was het niet eng maar heel goed te doen en een veilige manier om je te verplaatsen. Gaan we vaker doen! Zo dit was het weer, geniet van de tour de france zou ik zeggen! Liefs Melissa

ik zal proberen de foto’s te plaatsen.

Mzungu Mzungu

Lieve allemaal,

Ik zit alweer een bijna een week in Uganda, time flies. Als eerst mijn nieuwe telefoonnummer: +256783930025. Mijn Nederlandse telefoonnummer werkt hier niet dus smsjes en telefoontjes kan ik alleen op mijn Ugandese nummer ontvangen. Post kan ik ontvangen op het volgende adres:
Joan Kelly
t.a.v Melissa van Dommelen
Plot 197 Buziga Road
P.O. Box 33858 Ggaba District
Kampala, Uganda
Vorige week dinsdag vertrok ik vanaf Brussel naar London. Vanaf London vloog ik naar Nairobi in Kenia en daarvandaan weer naar Entebbe, hier in Uganda. In London hadden we met het opstijgen al een uur vertraging.. had in Nairobi maar tien minuten op over te stappen. Ik dacht ooh nee he, dan mis ik het vliegtuig vast, het was ook de laatste vlucht van die dag dus het was een beetje spannend. Ik rennen door die terminals, werd door iedereen een andere kant op gestuurd haha maar uiteindelijk kwam ik helemaal bezweet aan, ik hoefde niet eens mijn handbagage meer door de detectors te doen, ze vonden het allemaal wel best.
Vliegtuig gehaald!
In Entebbe stonden Sophie en haar vader Ronald op me te wachten. Eerst nog door de douane om een visum te halen, en zoals ik al gedacht had was mijn bagage er niet.. De dag erna moesten we dus maar weer naar het vliegveld om het op te halen. (en toen kreeg ik ook nog 80 dollar als vergoeding hell yeah!) We reden in het donker naar Kampala wat een belevenis! Er zijn hier vrijwel geen regels, je mag links en rechts rijden, of gewoon in het midden als je daar zin in hebt. Inhalen mag altijd, op welke manier je maar wilt. Ook de snelheid kan je zelf bepalen. Nou je kan dus al bedenken hoe gigantisch gevaarlijk het is, zeker wanneer het aardedonker is. Je moet ook de hele tijd mensen ontwijken of honden die als een kip zonder kop de weg continue oversteken. Ik zat echt rechtop in de auto, gefocust op de weg, of alles wel goed ging.
Nu ik dit schrijf heb ik al meerdere ritjes gehad, en ik ben gewoon nu al gewend aan de rijstijl van de Ugandezen. Met toeteren kom je ver ;)
Ik slaap de eerste tijd dat ik hier ben bij Joan en Ronald Scheer, en natuurlijk bij Sophie mijn vriendinnetje :) Het is supergezellig hier, een mooi koel huis met een amazing view namelijk: victoria lake! De eerste dag hier hebben Sophie en ik gewandeld door de buurt hier. Apart want het is echt rijk en arm door elkaar. Het huis van de president is in dezelfde straat maar ook hier staan gewoon hutjes waar mensen wonen. IEDEREEN roept je na, mzungu mzungu (dat betekent witte) en de kinderen zwaaien naar je. Het lijkt wel of ik de kerstman ben ofzo, iedereen kijkt je na en IEDEREEN die ook maar in de buurt is weet dat er mzungu’s rondlopen, kinderen komen van afstanden naar je toegerend. Ik moet zeggen dat ik me niet echt op mn gemak voelde hoor.
Sophie vertelde me dat ze er gewoon langs hardloopt enzo. Ik kon het me echt niet voorstellen. Ontzettend ongemakkelijk gevoel als je weet dat IEDEREEN je in de gaten heeft. Inmiddels hebben we al vele wandelingetjes gemaakt en het went. Af en toe zwaaien we wat naar de kleine kinderen, we hebben van Joan het woord motokavoe (weet niet hoe je het schrijft maar zo spreek je het uit) geleerd, dat betekent zwarte. Als volwassen mensen ons naroepen met mzungu mzungu dan zeggen wij motokavoe en dan zijn ze stil.
Het is hier echt bloedverziekend heet (zoals ik graag zeg als het warm is) en de zon is echt heel erg fel. Als we een wandelingetje maken dan stoppen we onderweg even ergens, ze verkopen werkelijk overal koude drankjes. Cola is hier gemiddeld 35 cent. Als je niet onderweg even wat drinkt dan stort je echt in van de hitte hahaha. We gaan ook elke dag even naar de local pub, daar staat een pooltafel en Sophie en ik willen daar de beste in worden ;), we bakken er werkelijk geen hout van maar het is gezellig om met de plaatselijke bevolking wat te kletsen. Het ongemakkelijke gevoel dat Ik in het begin had is verdwenen en ik ga zonder problemen de straat op. Alles went!
Dit weekend ga ik met Sophie met een boot naar een lodge op een eiland in het Victoria Lake, er staan daar tenten en huisjes, we gaan dan in een tentje, beetje vissen enzo, apen kijken, mountainbiken dat soort dingen.
15 juli vertrekken we voor een lange week naar Murchison Falls om vervolgens naar het zuiden af te reizen en zo maken we een rondje door Uganda. Daarover later uiteraard meer.
Nou dit was het even voor nu. Later horen jullie meer en hoop ik wat mooie foto’s te kunnen plaatsen. (heb er nu al best veel.. en ik ben alleen nog maar in de buurt van Kampala haha).

Groeten en liefs Mzungu Melissa